پاداش همهء اعمال از بد و خوب به پاداش بهترينش نائل مىگردد و اگر فرمانبر شيطان شد پاداش به عكس مىشود .
و نيز اگر انسان متمكّن در پيروى نيكان باشد به منطوق
« فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ اللَّهُ »
( از من پيروى كنيد تا خدا شما را دوست بدارد ) ، محبوب خدا مىشود و آنگاه كه محبوب خدا شد همهء اعمالش محبوب مىشود . و خوب و بد اعمالش مانند بهترينش مىگردد ، پس به همه آن اعمال به مانند بهترينش پاداش داده مىشود ، و اگر مبغوض باشد همهء اعمالش مبغوض مىشود و در مقابل بدترين عملى كه از اوّل عمرش تا كنون مرتكب شده است جزا داده مىشود .
و در جاى ديگر تحقيق نموديم كه اسماء اشياء اسماء فعليّتهاى اخيرهء آنهاست و احكام آن اسماء نيز بر همان فعليّتهاى اخير جريان دارد ، پس هر كسى كه فعليّت آخر او فعليّت ولايت باشد جزاى جميع فعليّاتش جزاى فعليّت آخر او شده و بر آن جارى مىشود .
وَ ما كانَ الْمُؤْمِنُونَ لِيَنْفِرُوا كَافَّةً
و شايسته نيست كه هنگام جنگ همهء مؤمنين بيرون رفته رسول صلّى اللّه عليه و آله را تنها گذارند .
كافّة ( جميعا و همگى ) عطف بر
« ما كانَ لِأَهْلِ الْمَدِينَةِ »
است و استدراك از چيزى است كه از آيهء سابق توهّم مىشود مبنى بر اينكه ملازمت نبىّ صلّى اللّه عليه و آله بر جميع مؤمنين لازم بوده و تخلّف از او در هيچ حالى از احوال جائز نيست ، در حالى كه بر حسب عادت اين كار ممتنع است ، زيرا معيشت آنها مختلّ گشته و آنچه كه در دست نبىّ صلّى اللّه عليه و آله