وَ نَحْنُ نَتَرَبَّصُ بِكُمْ
ما انتظار رسيدن به يكى از دو بدى را به شما داريم .
أَنْ يُصِيبَكُمُ اللَّهُ بِعَذابٍ مِنْ عِنْدِهِ
كه خدا به قتل و بلاهاى سخت بدون واسطهء بشرى ، به شما برساند .
أَوْ بِأَيْدِينا
يا كشته شدن و اسارت و تعذيب به دست ما برايتان پيش آرد .
فَتَرَبَّصُوا إِنَّا مَعَكُمْ مُتَرَبِّصُونَ
پس منتظر بمانيد كه به ما چه رسد و ما منتظر مىمانيم تا به شما چه رسد . در خبر است در تفسير ( الّا احدى الحسنيين ) كه يا مرگ در طاعت خداست ، يا ادراك ظهور امام .
قُلْ أَنْفِقُوا طَوْعاً أَوْ كَرْهاً
بگو اى پيامبر : هر چه با ميل و رغبت يا با كراهت انفاق كنيد ، اين بيان خراب كردن اعمال قالبى آنهاست چنان كه ما قبلش خراب كردن خطورات قلبى آنها بود كه از رذيلتهاى نفسانى آنها ناشى مىشود ، و مقصود استهزاء آنهاست و مساوى قرار دادن انفاق با مايل و رغبت و انفاق با اكراه . و مطلب طبق حقيقت و واقع نيست .
لَنْ يُتَقَبَّلَ مِنْكُمْ
از شما پذيرفته نمىشود ، اين عبارت استيناف است در موضع تعليل .
إِنَّكُمْ كُنْتُمْ قَوْماً فاسِقِينَ
زيرا شما قومى فاسق هستيد ، اين عبارت ، علّت آوردن براى عدم قبول انفاق آنهاست .
وَ ما مَنَعَهُمْ أَنْ تُقْبَلَ مِنْهُمْ نَفَقاتُهُمْ إِلَّا أَنَّهُمْ كَفَرُوا بِاللَّهِ وَ بِرَسُولِهِ
عطف است باعتبار مقصود ، چون مقصود از امر رسول