آنها را مؤاخذه مىكند ، به هر حال مغفرت و رحمت خدا « بر عذاب او » تقدّم دارد .
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنَّمَا الْمُشْرِكُونَ نَجَسٌ
اعلام حكم ديگرى است كه مشركان پليدند .
فَلا يَقْرَبُوا الْمَسْجِدَ الْحَرامَ بَعْدَ عامِهِمْ هذا وَ إِنْ خِفْتُمْ عَيْلَةً
اگر به علّت كم شدن تجارت از فقر ترسيديد ، از باب اينكه مشركين از رفت و آمد به شهر شما جلوگيرى كنند ، به خدا اعتماد كنيد و فضل خدا را امّيدوار باشيد .
فَسَوْفَ يُغْنِيكُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ إِنْ شاءَ
تعليق بر مشيّت براى اين است كه به وعده مغرور نشوند ، و براى اينكه وعده براى همهء آنها نبود ، و خداوند پس از تار و مار شدن مشركين با گستردگى و گشايش در اهل مدينه و مكّه نسبت به ساير بلاد ، و پس از آن به سبب توجّه اهل شرق و غرب به سوى مدينه و مكّه ، وعدهاش را تحقّق بخشيده است .
إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ
خداوند به عواقب اوامر و نواهيش داناست .
حَكِيمٌ
جز با مصلحت و حكمت امر و نهى نمىكند .
قاتِلُوا الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ لا بِالْيَوْمِ الْآخِرِ وَ لا يُحَرِّمُونَ ما حَرَّمَ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ لا يَدِينُونَ دِينَ الْحَقِّ مِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ
پس از آنكه حكم مشركين و دور ساختن آنها از وطنشان و جنگ با آنها را با تأكيد و تغليظ اظهار نمود ، حكم اهل كتاب را بيان كرد و در اوّل كلام ندا نياورد و آنها را