مورد ندا قرار نداد تا اشاره به تفاوت بين آنها و بين مشركين در سختگيرى و شدّت بخشى مجاز باشد .
لذا فرمود : با آنها كه به خدا و روز واپسين ايمان نمىآورند و حرام خدا و رسولش را حرام نمىدانند و به دين حقّ نمىگروند كارزار كنيد ، و آنگاه با آوردن
مِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ
لفظ « من » را براى تبعيض آورد تا مسئله جزيه را مطرح كند .
حَتَّى يُعْطُوا الْجِزْيَةَ
تا اينكه جزيه بدهند . جزيه يعنى چيزى كه مقرّر گشته و ادا مىشود و جزيه از « جزى دينه » يعنى دينش را ادا كرد .
عَنْ يَدٍ
يعنى از قوّت و سختگيرى از جانب شما ، و اين مثل معروف در بين عرب و عجم است ، مثلا عاجزى كه ذليلوار زير دست ديگرى است مىگويد :
من از دست او فرار خواهم كرد ، و همچنين در بين عجم گويند : از دست فلان كس فرار كردم ، و اين معنى مناسب مقام و مناسب نكره بودن لفظ ( يد ) است و معانى ديگرى نيز براى آن ذكر شده است ، مانند جزيه دادن در حال تسليم ، و از بىنيازى ، و از انعام ، و از دست خودشان نه از دست ديگرى . . .
عَنْ يَدٍ وَ هُمْ صاغِرُونَ
يعنى در حالى كه ذليل هستند . و حكم جزيه و اهل آن در تفاسير و كتب فقهى مفصل ذكر شده است .
وَ قالَتِ الْيَهُودُ
يا استيناف است بنا بر اينكه « واو » براى