وَ لكِنْ ذِكْرى
و لكن بر آنهاست كه قبح بحث و انتقاد در آيات را به آنان يادآور بحث و جدل و تا حدّ امكان آنها را به قبايح اعمالشان متوجّه سازند .
لَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ
يعنى شايد كه از بحث و جدل در آيات بپرهيزند ، و آيات را به نحوى ذكر نكنند كه در آن استهزاء باشد ، و در گمراهى و عقوبتش واقع نشوند .
از امام باقر عليه السّلام است كه فرمود : وقتى آيه نازل شد كه :
ديگر پس از ذكر و ياد من ، با قوم ستمكاران ننشين ، مسلمانان گفتند : چه كار بكنيم ؟
هرگاه مشركين استهزا بكنند بلند شويم و آنها را رها كنيم و برويم ، ديگر نبايد داخل مسجد الحرام بشويم ، و ديگر نبايد به بيت الحرام طواف بكنيم ، پس خداى تعالى اين آيه را نازل فرمود :
وَ ما عَلَى الَّذِينَ يَتَّقُونَ مِنْ حِسابِهِمْ مِنْ شَيْءٍ
كه به يادآورى و آگاهى و بينائى در حدّ امكان فرمان داد .
وَ ذَرِ الَّذِينَ اتَّخَذُوا دِينَهُمْ لَعِباً وَ لَهْواً
لعب چيزى است كه داراى غايت عقلى نباشد ولى غايت خيالى داشته باشد ، مانند بازى كردن اطفال ، و لهو آن است كه نه غايت عقلى دارد و نه غايت خيالى اگر چه يك غايت مخفى داشته باشد مانند گذراندن يك عادت ، و مقصود عدم تعرّض به كسى است كه دينش را به سبب خيالش اخذ كرده است ، و غايتى جز غايتهاى خيال دنيوى براى آن تصوّر نكرده است از قبيل جاه و مناصب و يا صحّت و توسعه يا توافق با دوستان ، يا برترى بر امثال خودش ،