وَ إِذا رَأَيْتَ الَّذِينَ يَخُوضُونَ
( خوض ) دقّت در سير است ، در خشكى باشد يا دريا ، و بيشتر در آب استعمال مىشود ، و مقصود در اينجا دقّت در سير نظر و فكر است .
فِي آياتِنا
آيات تدوينى و تكوينى ، كه بزرگترين آنها ولايت است ، و امام باقر عليه السّلام درباره اين آيه فرمود : كلام دربارهء خدا ، و بحث و جدال دربارهء قرآن ، مانند سخن قصهگويان در بين مردم است .
فَأَعْرِضْ عَنْهُمْ حَتَّى يَخُوضُوا فِي حَدِيثٍ غَيْرِهِ
پس از آنها دورى كن تا در سخنى ديگر وارد شوند اين قسمت اوّليّه نهى از نشستن با آنهاست .
وَ إِمَّا يُنْسِيَنَّكَ الشَّيْطانُ فَلا تَقْعُدْ بَعْدَ الذِّكْرى مَعَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ
چنانچه شيطان فراموشت ساخت بعد از آنكه خدا را به ياد آورى ديگر با آن گروه ستمگر مجالست مكن اشاره به اين است كه هر كس در آيات فرورود و خوض كند از خودش بازداشته مىشود و هر كس از خودش باز داشته نشود ، او ظالم است .
از سوى ديگر انتقاد و جدل كردن در آيات ، دليل عدم فرمانبردارى اوست و آن خود ظلم ديگرى است .
وَ ما عَلَى الَّذِينَ يَتَّقُونَ مِنْ حِسابِهِمْ مِنْ شَيْءٍ
چيزى از حساب ستمكاران بر عهدهء پرهيزكاران نيست و از جدل كردن از جدل در آيات مىپرهيزند اگر چه اتّفاق بيفتد كه فراموش كنند و با آنان بنشينند .