وَ أْمُرْ بِالْعُرْفِ وَ أَعْرِضْ عَنِ الْجاهِلِينَ
و به كارهاى پسنديده فرمان ده و از جاهلان دورى كن .
چون مورد عفو و مأمور به معروف شخص خاصّى نيست مفعول ساقط شده است ، به خلاف اعراض ( دورى كردن ) كه چون مخصوص جاهل است لذا به مفعول مقيّد شده است .
و در خبر گاهى عفو به گذشت و بخشش در افعال و اخلاق و اموال تفسير شده است و آن از گستردگى وجوه قرآن است .
بدان كه اين سه ( عفو ، امر به معروف ، اعراض از جاهل ) از امّهات اخلاق معاشرت و نتايج امّهات اخلاق زيباى نفسانى است .
زيرا كه معاشر يا دشمن است و بدكار ، يا دوستدارى است كه به تو روى مىكند و يا جاهلى است كه نه دشمن است و نه به سوى تو روى مىآورد .
بطور كلى آداب حسن معاشرت بسته به رفتار با دشمن است در ترك مقابله با بدى او و انتقام نگرفتن . اين شيوهء رفتارى عفو است ، و خالى كردن قلب از ياد آورى كار بد او ( صفح ) است ، و هر دوى آنها از نتايج شجاعت و عفّت و حكمت است كه آنها از امهات خصلتهاست .
( شجاعت حدّ وسط ترس و بىباكى ، و عفّت حدّ وسط بىحالى و شهوت است ) ترسو نمىتواند انتقام را ترك كند ، و اگر احيانا ترس او مانع از انتقامش شود ، صفح براى او ممكن