جزاى كسى كه افترا ببندد بطور مطلق همان است كه ذكر شد ، و اين معنى سبب يأس و نااميدى اهل معاصى مىشود ، مخصوصا بنا بر تعميم افترا . لذا آن را خاطر نشان ساخته و فرمود :
وَ الَّذِينَ عَمِلُوا السَّيِّئاتِ ثُمَّ تابُوا مِنْ بَعْدِها
ولى آنها كه كارهاى ناشايست انجام داده سپس توبه كنند با توبهء عامّ نبوى و بيعت ظاهرى ( اگر از اهل بيعت ظاهر نباشند ) يا با توبه خاص ولوى و بيعت باطنى ( اگر از اهل بيعت ظاهرى باشند ) .
يا اين كه بين خودشان و بين خدا استغفار كرده و بر گناهانشان نادم و پشيمان شوند .
وَ آمَنُوا
و ايمان آورند . با قبول ميثاق عامّ و احكام آن يا ميثاق خاص و احكام آن ، يا با بيعت خاص ولوى اگر مقصود از توبه ، توبهء عامّ باشد . يا مقصود اين است كه اذعان و اعتراف به خدا كنند ، اگر مقصود از توبه ، استغفار بين آنها و بين خدا باشد .
إِنَّ رَبَّكَ مِنْ بَعْدِها لَغَفُورٌ رَحِيمٌ
بعد از انجام گناه و پس از توبه خدا آمرزنده مهربان است .
ترجمه و تفسير آيات 156 - 154
[ سوره الأعراف ( 7 ) : آيات 154 تا 156 ]
وَ لَمَّا سَكَتَ عَنْ مُوسَى الْغَضَبُ أَخَذَ الْأَلْواحَ وَ فِي نُسْخَتِها هُدىً وَ رَحْمَةٌ لِلَّذِينَ هُمْ لِرَبِّهِمْ يَرْهَبُونَ ( 154 ) وَ اخْتارَ مُوسى قَوْمَهُ سَبْعِينَ رَجُلاً لِمِيقاتِنا فَلَمَّا أَخَذَتْهُمُ الرَّجْفَةُ قالَ رَبِّ لَوْ شِئْتَ أَهْلَكْتَهُمْ مِنْ قَبْلُ وَ إِيَّايَ أَ تُهْلِكُنا بِما فَعَلَ السُّفَهاءُ مِنَّا إِنْ هِيَ إِلاَّ فِتْنَتُكَ تُضِلُّ بِها مَنْ تَشاءُ وَ تَهْدِي مَنْ تَشاءُ أَنْتَ وَلِيُّنا