هو 121
سورة الاعراف
مكّى است ، روايت شده است كه اين سوره جز آنجا كه خدا مىفرمايد :
( وَ سْئَلْهُمْ عَنِ الْقَرْيَةِ . . . )
تا
( بِما كانُوا يَفْسُقُونَ . . . . )
« آيه 163 » مكّى است .
[ سوره الأعراف ( 7 ) : آيه 1 ]
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
المص ( 1 )
[ تفسير : ]
در اوّل بقره گذشت كه انسان در حالت محو و بيهوشى كه مقام برگشت از دنيا به آخرت است ، حقايقى را مىبيند و مشاهده مىكند ، و از آنچه كه مشاهده مىكند براى او تعبير به حروف مقطّعه مىشود .
اين حروف ، بيانگر آن چيزى است كه از حقايق مىبيند و مىفهمد ، سپس بعد از افاقه ( بيدارى و آگاهى ) القاى آن حقايق و تفهيم آنها به غير ممكن نيست تا چه برسد به اين كه بخواهد با آن حروف مقطّعه بفهماند و تعبير كند .
و هرگاه آن حروف به غير القا شود و بدينوسيله به آن حقايق اشاره گردد ، تفسير آن جز به چيزى كه مناسب خودش باشد ممكن نيست مانند خوابها و تعبيرات آنها ، زيرا مناسباتى