به زيان افكندند نه ديگران را ) آگاه نيستند .
و چون آياتى براى هدايت آنها نازل شد گفتند ما ايمان نياوريم تا مانند آنكه به رسولان نازل شده به ما نازل شود خدا بهتر مىداند كه در كجا رسالت خود را مقرّر دارد ( و كه را اين مقام بلند بخشد ) به زودى گناهكاران را خدا خوار سازد و عذابى سخت به واسطهء مكرى كه مىانديشند بر آنان فروفرستد ،
پس خدا هدايت هر كه را خواهد ، دلش را به نور اسلام روشن و گشاده گرداند و هر كه را خواهد گمراه سازد و دل او را از پذيرفتن ايمان تنگ و سخت كند گوئى كه مىخواهد از زمينى بر فراز آسمان رود اين است كه خدا كسانى را كه به حقّ نمىگروند مردود و پليد مىگرداند .
و اين راه خداى توست كه راست است ما آيات خود را براى گروهى از بندگان كه بدان پند مىگيرند روشن ساختيم ،
آنها را نزد خدا دار آسايش و خانهء سلامت است و خدا دوستدار آنهاست براى آنكه نيكوكار بودند .
و ياد آر روزى كه همهء مردم محشور شوند و به شياطين خطاب شود كه اى گروه جنّ شما بر انسان فزونى يافتيد در آن حال دوستداران شياطين از جنس بشر گويند پروردگارا ما بعضى از اضلال بعضى ديگر بهرهمند شديم و به اجلى كه تو معيّن كردهاى رسيديم خدا در پاسخ شياطين فرمايد اكنون آتش منزلگاه شماست و هميشه در آن خواهيد بود مگر آنكه خدا بخواهد ( بيرون آييد ) كه البتّه پروردگار تو در همهء كارها درست كردار و به همه چيز داناست
و همچنين ما برخى ستمكاران را در برابر بعضى ديگر برگماريم . به سبب آنچه از حدّ و ظلم و مكر كه بر آزار هم كسب
بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى ) — صفحة 155
مساهمون: سلطان محمد گنابادى ( سلطان عليشاه )
ص١٥٥