دارند و از تو مىخواهند پيشنهادهاى آنان را بياورى ، بگو :
إِنَّمَا الْآياتُ عِنْدَ اللَّهِ
آيتها نزد خداست و به اختيار من نيست .
وَ ما يُشْعِرُكُمْ
ما
استفهاميّه است براى استفهام انكارى ، و خطاب براى مؤمنينى است كه از باب حرص و طمع در ايمان ، آنها مىخواهند پيشنهادات آنها را بياورى . يا خطاب به كافرين است كه سوگند ياد كردهاند بطريق التفات از غيبت به خطاب ، يا اينكه « ما » نافيه و فاعل « يشعركم » ضميرى است كه به خدا بر مىگردد ، و آن عطف بر « انّما الآيات » است ، يا حال است و معمول « عند اللّه » ( عند اللّه عامل است ) و از جملهء بيان قول است ، يا عطف بر « اقسموا » و از قول خداست
« أَنَّها إِذا جاءَتْ »
با فتح همزهء « انّ » خوانده شد تا با ما بعدش معمول « يشعركم » باشد بدون واسطهء حرف يا به تقدير « باء » يا اينكه « انّ » به معنى « لعلّ » است ، و با كسر همزه خوانده شده است كه در اين صورت جمله مستأنف مىشود .
لا يُؤْمِنُونَ
به صورت غيبت و خطاب هر دو خوانده شده ، و لفظ « لا » زايده يا اصل است .
وَ نُقَلِّبُ أَفْئِدَتَهُمْ وَ أَبْصارَهُمْ
عطف است بر « لا يؤمنون » از قبيل عطف سبب بر مسبّب يا عطف مسبّب بر سبب .
و فؤاد اطلاق مىشود بر قلب گوشتى و بر نفس انسانى ، و بر لطيفهء سيّارهء انسانى ، و بر قلب كه آن مرتبهاى از مراتب انسان و بر جهت روحانيّت انسان است .
وقتى اين را دانستى ، بدان كه روحانيّت انسان يعنى قلب