مظاهر قهر اوست ، پس نسبت دادن تزيين به خداى تعالى در اعمال بد ، و به شيطان درست است از باب اينكه شيطان مباشر نزديك و علّت قريب است ، و اين رابطه ، رابطهء شىء مستعدّ نسبت به تصرّفكننده است .
ثُمَّ إِلى رَبِّهِمْ مَرْجِعُهُمْ
پس بازگشت آنها به سوى ربّ آنهاست ، در گذشته بيان شد كه ربّ مضاف عبارت از ولايت مطلقه است و اينكه مظهر اتمّ آن على عليه السّلام است ، و اينكه بازگشت همه به ولايت است كه آن فعل خداى تعالى و ظهور اوست ، نه اينكه بازگشت به غيب مطلق باشد كه در آنجا نه رجوع كنندهاى هست و نه بازگشتى .
فَيُنَبِّئُهُمْ بِما كانُوا يَعْمَلُونَ
پس خداوند به آنها از آنچه كه عمل مىكردند از خير و شرّ ، خبر مىدهد .
وَ أَقْسَمُوا بِاللَّهِ جَهْدَ أَيْمانِهِمْ لَئِنْ جاءَتْهُمْ آيَةٌ
يعنى آيتى بيايد كه آنها پيشنهاد كردهاند .
لَيُؤْمِنُنَّ بِها
كه البتّه ايمان مىآورند به آيتى كه آورده مىشود و اينكه آن آيت از طرف خداست ، با اينكه ايمان مىآورند به محمّد صلّى اللّه عليه و آله به سبب آن آيت ، و اين حكايت قول باطل آنهاست كه ناشى از حيلههاى نفس است ، زيرا كه نفس همانند زن خبيثى است كه دائما دنبال بهانههاى فاسد و فرار از قبول حكم همسر است ، و با گناهان خود ديگرى را متّهم مىكند .
قُلْ
اى محمّد به آنان يا به مؤمنين كه طمع در ايمان آنها