چنان كه بشريّت على صورت اوست ، و هر كس ايمان به على عليه السّلام آورد حقيقتا نمازگزار مىشود ، و هر كس حقيقتا نمازگزار باشد لذّت نماز او را از هر لذّتى ديگر باز مىدارد ، پس آنان از نماز جدا نمىشوند .
وَ هُمْ عَلى صَلاتِهِمْ يُحافِظُونَ
اضافهء ( صلاة ) به
هُمْ
براى اشاره به اين است كه هر يك از آنان داراى نماز مخصوص بودهاند كه آن روح نماز قالبى است كه بين همه مشترك است .
وَ مَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرى عَلَى اللَّهِ كَذِباً أَوْ قالَ أُوحِيَ إِلَيَّ وَ لَمْ يُوحَ إِلَيْهِ شَيْءٌ وَ مَنْ قالَ سَأُنْزِلُ مِثْلَ ما أَنْزَلَ اللَّهُ
در مورد نزول آيه آنچنانكه در تفاسير نوشته شده و مشهور است در مورد عبد اللّه بن ابى سرح مىباشد كه به مدينه آمده و اسلام آورد ، و خطّ خوبى داشت ، و هر وقت به رسول خدا وحى نازل مىشد او را مىخواند ، پس او هر چه رسول خدا املاء مىكرد مىنوشت ، و كلمهاى را با كلمهاى ديگر كه يك معنى داشتند عوض مىكرد ، و به رسول خدا مىگفت معنى آن يكى است .
پس عبد اللّه بن ابى سرح ، مرتدّ و كافر گرديده به مردم مكّه ملحق شده در روز فتح مكّه رسول خدا خونش را هدر ساخت كه او را بكشند و عثمان از رسول خدا درخواست عفو نمود ، و عبد اللّه آزاد شده ، رها گرديد .
و لكن مقصود از آن و تأويل آيه در مورد دشمنان على عليه السّلام است كه دربارهء خود ادّعاى خلافت كردند البتّه دربارهء هر كس كه خود را براى حكم قرار دادن بين مردم يا براى فتوى و بيان