سورة الكهف مكية ، و هى مائة و عشر آية
[ ترجمه ]
بنام خداى مهربان بخشاينده
1 - سپاس مران خداى را آنك فرو فرستاد بر بندهى خود كتاب يعنى قرآن و نه گرداند كژى و مخالفتى با ديگر كتابها *
2 - ايستاده - درست و راست - تا « 1 » بيم كند از عذاب سخت از نزديك او ، و بشارت دهد « 2 » گرويدگان را آن كسها را كه كنند نيكيها بدان كه مر ايشان را است مزدى و ثوابى نيكو *
3 - اندر بهشت جاودانه باشند اندرو هميشه « 3 » *
4 - و بيم كند آن كسها را كه گفتند : فرا گرفت خداى فرزندى *
5 - نبود مر ايشان را بدان هيچ دانش و نه پدران ايشان را بزرگ شد سخن زن و فرزند خداى را بيرون آمد « 4 » از دهنهاى ايشان نه مىگويند مگر دروغ *
6 - مگر تو - يا محمّد - كشندهاى خويشتن را بر پى ايشان « 5 » اگر بنه گروند بدين قرآن از اندوه *
7 - ما بيافريدستيم هر چه بر روى زمين آرايشى آن را تا بيازماييم
هامش
( 1 ) - بر بندهء او قرآن و نه كرد او را كورى ايستاده تا . ( خ ) - و نه كرد او را كورى راست تا . ( نا ) - و نه كرد و را كژى ، راست تا . ( صو )
( 2 ) - و مژده دهد .
( خ . صو . نا )
( 3 ) - بمانند اندران هميشه . ( خ ) - باشندگان اندر آن جاى هميشه .
( صو )
( 4 ) - بزرگ است سخنى كه همى بيرونايد . ( نا ) - بزرگا سخنا كه بيرون آمد . ( خ )
( 5 ) - تا مگر تو بكشى تن ترا بر پيهاى ايشان . ( خ ) - مگر تو همى بكشى تن خويش را بر اثر ايشان . ( نا )