أَ كَفَرْتُمْ بَعْدَ إِيمانِكُمْ
: آيا بعد از ايمانتان كافر شديد ، پس فاء جواب « امّا » با « قول » حذف شده است . و نزول آيه چنان كه از علىّ ( ع ) و غير او از خاصّه و عامّه وارد شده در مورد منافقين امّت است كه بعد از ايمان به محمّد صلّى اللّه عليه و آله يا على ( ع ) به عقب برگشتند ، زيرا روايت شده است كه آنان اهل بدعت و هواى نفس از اين امّت هستند « 1 » . اين تفسير مناسب آيههاى گذشته است از جهت كنايه زدن به امّت .
فَذُوقُوا الْعَذابَ بِما كُنْتُمْ تَكْفُرُونَ
: يعنى پس از ايمانتان كافر شديد پس عذاب آن را بچشيد .
[ سوره آلعمران ( 3 ) : آيه 107 ]
وَ أَمَّا الَّذِينَ ابْيَضَّتْ وُجُوهُهُمْ فَفِي رَحْمَتِ اللَّهِ هُمْ فِيها خالِدُونَ ( 107 )
ترجمه :
( 3 / 107 )
امّا رو سفيدان يعنى مؤمنان در بهشت كه محلّ رحمت خداست در آيند و در آن جاويد متنعّم باشند .
تفسير :
وَ أَمَّا الَّذِينَ ابْيَضَّتْ وُجُوهُهُمْ فَفِي رَحْمَتِ اللَّهِ هُمْ فِيها خالِدُونَ
:
نفرمود « ففى رحمة اللّه خالدون » زيرا خواست دخول آنان در رحمت را تأكيد كند ، و در مقام رحمت بسط در كلام بدهد .
و اينكه چرا به صورت لفّ و نشر مرتّب نياورد و ابتدا به سفيد رويان پرداخت بدان جهت است كه ابتدا و ختم آيه با رحمت و اهل آن باشد .
بين دو فقره عبارت جدائى انداخت ، چون در صورت موافق بودن دو عبارت بايد چنين مىگفت : ( و اما الذين ابيضت وجوههم أبقيتم على ايمانكم فادخلوا الرحمة بما كنتم تؤمنون ) ولى چون سرزنش و ملامت بر گناه بدترين عقوبت براى گناهكار است خداوند خواست بيان كند كه آنها
هامش
( 1 ) نور الثقلين : ج 1 ، ص 317 ، ح 325 .