مِنْ بَعْدِ ما جاءَهُمُ الْبَيِّناتُ
: بعد از اينكه براى آنها بيّنات و دليلهايى كه دلالت بر وجوب تمسّك و بر شناختن كسى كه بايد به او تمسّك كنند ، آمد .
وَ أُولئِكَ لَهُمْ عَذابٌ عَظِيمٌ
: در اين صورت براى آنان عذاب بزرگى است ، اين سخن ، وعيدى است براى تفرقهجويان و تهديد رسائى است براى كسانى از اين امّت كه خود را شبيه آنها كردهاند ، و به خاطر اين تهديد بليغ است كه با آوردن جمله اسميه در عذاب آنها تأكيد فرمود . و آوردن اين جمله اسميّه ، داراى دو وجه است ، يكى اينكه تهديد به عذاب ، بالقوّه از تكرار نسبت با اسم اشاره به دور ( اولئك ) آورده و ديگر اينكه عذاب را به « عظيم » تأكيد فرموده است .
[ سوره آلعمران ( 3 ) : آيه 106 ]
يَوْمَ تَبْيَضُّ وُجُوهٌ وَ تَسْوَدُّ وُجُوهٌ فَأَمَّا الَّذِينَ اسْوَدَّتْ وُجُوهُهُمْ أَ كَفَرْتُمْ بَعْدَ إِيمانِكُمْ فَذُوقُوا الْعَذابَ بِما كُنْتُمْ تَكْفُرُونَ ( 106 )
ترجمه :
( 3 / 106 )
روزى بيايد كه گروهى ( مؤمنان ) سپيدرو ، و گروهى ( كافران ) روسياه باشند ، امّا سياه رويان را نكوهش كنند كه چرا بعد از ايمان باز كافر شديد پس اكنون بچشيد عذاب خدا را به كيفر كفر و عصيان .
تفسير :
يَوْمَ تَبْيَضُّ وُجُوهٌ وَ تَسْوَدُّ وُجُوهٌ
: سفيدى رو و سياهى آن كنايه است از خوشروئى و شادمانى و تر و تازه بودن صورت ؛ و شكستگى و بدحالى و غم و ترس و تيرگى صورت . يا اينكه حقيقتا سفيدى در بعضى صورتها و سياهى در بعضى ديگر ظاهر مىشود زيرا روز قيامت روز ظهور باطن است ، پس نور اينان و تاريكى آنان در ظاهرشان پديدار مىشود .
فَأَمَّا الَّذِينَ اسْوَدَّتْ وُجُوهُهُمْ
: به آنان كه روسياهاند گفته مىشود :