علم خدا معلوم بود كه ايمان نياورده ، توبه نمىكنند .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 60 ]
وَ إِذِ اسْتَسْقى مُوسى لِقَوْمِهِ فَقُلْنَا اضْرِبْ بِعَصاكَ الْحَجَرَ فَانْفَجَرَتْ مِنْهُ اثْنَتا عَشْرَةَ عَيْناً قَدْ عَلِمَ كُلُّ أُناسٍ مَشْرَبَهُمْ كُلُوا وَ اشْرَبُوا مِنْ رِزْقِ اللَّهِ وَ لا تَعْثَوْا فِي الْأَرْضِ مُفْسِدِينَ ( 60 )
ترجمه :
و به ياد آور هنگامى كه موسى براى قوم خود آب طلب كرد . پس به او گفتيم ، عصايت را به سنگ بزن . پس ، دوازده چشمهء آب از آن جوشيد و آبشخور هر گروهى از اسباط معلوم شد و گفتيم بخوريد و بياشاميد از روزى خداوند و در زمين فساد و فتنهانگيزى نكنيد .
تفسير :
« وَ إِذِ اسْتَسْقى مُوسى لِقَوْمِهِ »
: نفرمود : « لكم » به صورت خطاب ، چنانچه در سابق و لا حق به صورت خطاب به حاضران آورد ، تا هم تجديد روش و اسلوب باشد و هم اشعار بر اين باشد كه طلب آب موسى براى بنى اسرائيل ، از آن جهت بوده كه آنها قوم او و موافق و همراه او بودند ، تضرّع و زارى مىكردند و مستحقّ طلب رحمت بودند . افراد حاضر در زمان نزول آيه ، از اين جهت هم سنخ با آنها نبودند ، تا از اين ناحيه مورد خطاب قرار بگيرند ، زيرا وقتى بنى اسرائيل در وادى تيه تشنه شدند ، به موسى پناه بردند و گريه و زارى كردند و تسليم امر او شدند و در نتيجه ، موسى هم براى آنان آب طلب كرد .
« فَقُلْنَا اضْرِبْ بِعَصاكَ الْحَجَرَ »
: و آن سنگ ، سنگ خاصى بود ، موسى عصايش را به آن سنگ زد ، در حالى كه محمد صلّى اللّه عليه و آله و خاندان پاكش ( ع ) را مىخواند . به امام باقر ( ع ) نسبت داده شده كه فرمود : سه عدد سنگ از بهشت نازل شد كه عبارتاند از مقام ابراهيم ، و حجر