است و ساق پا و گردنش از كبوتر بلندتر است ، تفسير شده است .
« كُلُوا مِنْ طَيِّباتِ ما رَزَقْناكُمْ »
: بخوريد از آن غذاهاى پاك و پاكيزهاى كه براى شما روزى قرار داديم .
امر به ( كلوا بخوريد ) ، امر در امثال اين گونه موارد ، اعم از اباحه ، وجوب و رجحان است و اين تفاوت بر حسب شمار اشخاص و يا حالات يك فرد و يا مقدار خوردن براى يك نفر ، در حال واحد است . اگر منظور از آنچه كه خدا روزى داده در اينجا منّ و سلوى باشد ، اضافه لفظ « طيّبات » به « ما رزقناكم » اضافهء بيانيّه و براى تبيين است نه براى تقييد ( يعنى ويژگيهاى روزى را بيان نموده ، نه اينكه مقيّد كرده باشد ) .
اگر منظور از آيه ، به طور مطلق باشد ( آنچه خدا به عنوان روزى بر بندگان قرار داده است بخوريد ) ، در آن صورت ، اضافه براى مقيّد كردن مضاف اليه به مضاف است . يعنى : غذاهايى كه پاك و پاكيزه هستند بخوريد .
يا اينكه مىگوييم ، اگر مقصود از آنچه كه روزى داده شده « منّ » و « سلوى » باشد ، پاك يا ناپاك بودن آن تنها به ياد يا عدم ياد نام خداى تعالى ارتباط دارد . و معنى آن چنين مىشود :
بخوريد آنچه را كه اسم خدا بر آن برده شده است و آنچه را نام خدا در آن ياد نشده است ، نخوريد .
در اين صورت ، اضافه شدن « طيّبات » به « ما رزقناكم » براى تقييد است .
در تفسير قمى ، آمده است : « هنگامى كه موسى ( ع ) يارانش را از دريا عبور داد ، در بيابانى فرود آمدند . بنى اسرائيل به او گفتند : ما را به هلاكت رساندى و از آبادى و شهر به بيابانى كشانيدى كه نه سايهاى و نه درختى و نه آبى دارد . در اين موقع ، ابرى بر آنان سايه افكند تا از حرارت خورشيد ، در روز در امان باشند و بر آنان « منّ » ( ترنجبين ) نازل مىشد كه