احتمالى حادثه است و تقوى در جايى است كه وقوع آن يقينى باشد . از سوى ديگر ، غفلت از نعمت و ترك وفاى به عهد و استهزاى به مورد عهد و پيمان داراى نقمت احتمالى است و فروختن آيات خدا كه اصل و اعظم آنها نبى زمان و جانشين او است به بهاى اندك نقمت يقينى است .
زيرا كه فروختن ساير آيات خدا اگر چه نقمت احتمالى است ، ولى چون همهء آنها منجر به فروختن آيت كبراى خدا مىشود ، نقمت يقينى مىشود ، از اين رو ، در آيه پيش ، رهبت و ترس استعمال شده و در اينجا كلمهء تقوى به كار برده شده .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 42 ]
وَ لا تَلْبِسُوا الْحَقَّ بِالْباطِلِ وَ تَكْتُمُوا الْحَقَّ وَ أَنْتُمْ تَعْلَمُونَ ( 42 )
ترجمه :
حقّ را لباس باطل مپوشانيد ، و آن را پنهان نسازيد ، در حالى كه مىدانيد آن حق است .
تفسير :
« وَ لا تَلْبِسُوا »
: يعنى نياميزيد .
« الْحَقَّ »
: حقّ همان ايمان و عقيده دينى و فروع شرعى است ، كه از طريق ظاهر با ياد دادن و ياد گرفتن به دست مىآيد .
يا از طريق باطل با الهام و وجدان حاصل مىشود ، يا اينكه حقّ همان ولايت على ( ع ) است . يا حقّ اعم از ولايت و عقايد دينى و فروع شرعى است .
« بِالْباطِلِ »
: باطل ، همان كفر و ضدّ عقايد دينى و ضدّ فروع شرعى است . يا منظور از باطل ، ولايت غير على ( ع ) است . يا باطل ، اعمّ از همهء اينهاست . يا مقصود اين است كه اعمال الهى را با غرضهاى نفسانى نياميزيد . يا اينكه حق را كه نبوّت محمّد صلّى اللّه عليه و آله و ولايت على ( ع ) است و در كتاب شما ثابت بوده است ؛ به تحريفهاى باطل نياميزيد . يا حق را كه اوصاف محمّد صلّى اللّه عليه و آله و على ( ع ) است ، با باطلى كه در كتابهايتان پديد