اخبار است .
بنابراين ، فتوا و آيات قرآن و اخبار معصومان ( ع ) ، همين كتاب است كه زبان را به آن مىچرخانند و با دستهايشان مىنويسند .
پس ، انسان تا زمانى كه از همهء غرضها و آمال ( چه درست و چه نادرست ) بيرون نرفته و رها نشده است ، آنچه بر زبانش جارى مىشود ، يا با دست مىنويسد ، در دهان مىچرخد و يا نوشته مىشود ، بىآنكه زبان ، فرمانبر امر خدا و دست ، آلت فعل خدا باشد ، اگر چه به صورت كتاب و يا به صورت ظاهر احكام شرعى و اخبار معصومان - عليهم السّلام - باشد . امّا ، در حقيقت نه از شريعت محسوب شده است و نه از معصومان عليهم السّلام است ، زيرا ، ارزش و حرمت صورت لفظ و نقش ، به نيّت گوينده و نويسنده است . چنانچه فقها - رضوان اللّه عليهم - فتوا دادهاند كه اگر مقصود از لفظ محمّد ، محمّد بن عبد اللّه رسول خاتم صلّى اللّه عليه و آله باشد ، محترم است ، و دست زدن به آن ، بدون طهارت حرام است . ولى اگر همين نام نوشته شود و منظور آن حضرت صلّى اللّه عليه و آله نباشد ، حرمتى بر آن نيست ، با وجود آنكه صورت ظاهر لفظ ، در نوشتن هر دو يكى است ( جز با نيّت نويسنده ، تميزى بين آنها موجود نيست ) .
از اين رو ، قرآن كريم فرموده است :
« فَوَيْلٌ لِلَّذِينَ يَكْتُبُونَ الْكِتابَ بِأَيْدِيهِمْ
و
يَلْوُونَ أَلْسِنَتَهُمْ »
، واى بر آنان كه كتاب ( كتاب خدا ) را مىنويسند و آن را در زبان مىچرخانند ( تلاوت مىنمايند ) ، آنچه دست آنان نوشته و زبانشان به آن گويا شده است ، واى بر آنچه به دست آوردهاند .
امّا آنچه از صورت قرآن نوشته شده است ، سزاوار آن است كه نهايت كوشش در احترام به آن به عمل آيد و حفظ صورت كتاب مراعات شود . مانند حفظ و اهتمام آن قرآنى كه عثمان جمعآورى نموده و به صورت كتاب ( قرآن ) ، با تأكيد در اخبار وارد شده است .