[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 213 ]
كانَ النَّاسُ أُمَّةً واحِدَةً فَبَعَثَ اللَّهُ النَّبِيِّينَ مُبَشِّرِينَ وَ مُنْذِرِينَ وَ أَنْزَلَ مَعَهُمُ الْكِتابَ بِالْحَقِّ لِيَحْكُمَ بَيْنَ النَّاسِ فِيمَا اخْتَلَفُوا فِيهِ وَ مَا اخْتَلَفَ فِيهِ إِلاَّ الَّذِينَ أُوتُوهُ مِنْ بَعْدِ ما جاءَتْهُمُ الْبَيِّناتُ بَغْياً بَيْنَهُمْ فَهَدَى اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا لِمَا اخْتَلَفُوا فِيهِ مِنَ الْحَقِّ بِإِذْنِهِ وَ اللَّهُ يَهْدِي مَنْ يَشاءُ إِلى صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ ( 213 )
ترجمه :
( 2 / 213 )
مردم همه يك گروه بودند ، پس خداوند رسولان فرستاد كه نيكان را مژده دهند و بدان را بترسانند و به آنها به راستى كتاب نازل كرد تا تنها دين خدا به عدالت در مورد نزاع مردم حكمفرما باشد ، سپس همان گروه كه بر آنان كتاب آسمانى آمد ، براى تجاوز به حقوق يكديگر در كتاب حق شبهه و اختلاف افكندند ، پس خدا به لطف خود اهل ايمان را از آن تاريكى شبههها به نور حق راهنمايى فرمود و خداوند هر كه را بخواهد راه راست بنمايد .
تفسير :
« كانَ النَّاسُ أُمَّةً واحِدَةً »
: پاسخ از پرسشى است كه از گذشته ناشى مىشود ، گويا كه گفته شده است : آيا مردم با هم متّفق بودند ؟ و اين اختلاف از كجا ناشى شده ؟ پس خداى تعالى فرمود : مردم يك امّت بودند و تابع خواست اميال نفسانى ، و محكوم هواهاى نفسانى بوده و از پروردگار و مبدأ و معادشان غافل بودند ، چنانچه اين مطلب در اطفال مشاهده مىشود ، كه چنانچه منع كنندهاى نباشد ، از شهوات و درخواستهاى نفسانى پيروى مىكنند ، اين معنى در عالم صغير نيز مشاهده مىشود كه قبل از ايجاد آدم ( ع ) و اسكان او در بهشت نفس ، امّت واحدى هستند كه محكوم به حكم شيطانها هستند .
« فَبَعَثَ اللَّهُ النَّبِيِّينَ »
: پس خداوند پيامبران را برانگيخت در عالم كبير و صغير .
« مُبَشِّرِينَ »
: يعنى به كسانى كه از جهت ولايتشان مطيع و فرمانبردارند ، مژدهدهندهاند .