در بعضى اخبار آمده است : كسى كه بميرد ، پيش از آنكه به خانه و اهلش برسد گناهى بر او نيست « 1 » ، و كسى كه تأخير كند گناهى بر او نيست ، در صورتى كه از گناهان كبيره پرهيز كرده باشد ، يا از كبر كه عبارت از جهل به حقّ و طعنه بر اهل حق است پرهيز كرده باشد .
به امام صادق ( ع ) نسبت داده شده كه فرمود : اين حكم مربوط به شماست و همهء مردم در اين حكم مساوى هستند و شما حجگزارنده هستيد . « 2 » در خبر ديگرى است : به خدا سوگند ، آن متّقين شما هستيد ، رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله فرمود : ثابت نمىشود بر ولايت على ( ع ) مگر متّقين .
« وَ اتَّقُوا اللَّهَ »
: و از خدا بترسيد كه پس از آن ايّام ، گناهان سنگين و هلاككننده انجام ندهيد ، تا حمل نكنيد سنگينى گناهان گذشته را با گناهان جديدى كه مرتكب مىشويد ، تا اينكه ديگر نيازى به توبه پيدا نكنيد .
ممكن است مقصود امر به مطلق تقوى باشد ، يعنى بپرهيزيد از خشم و غضب خدا در ترك آنچه كه به آن امر شدهايد و ارتكاب آنچه كه از آن نهى شدهايد .
« وَ اعْلَمُوا أَنَّكُمْ إِلَيْهِ تُحْشَرُونَ »
: پس جزا مىدهد هر كسى را طبق عمل خودش ، و اين معنى ترغيب است و تهديد .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 204 ]
وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يُعْجِبُكَ قَوْلُهُ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ يُشْهِدُ اللَّهَ عَلى ما فِي قَلْبِهِ وَ هُوَ أَلَدُّ الْخِصامِ ( 204 )
ترجمه :
( 2 / 204 )
و از مردمان كسى است كه سخن او در زندگى دنيا ترا
هامش
( 1 ) تفسير صافى - ج 1 - ص 180 ، به نقل از فقيه و كافى از قول امام صادق ( ع )
( 2 ) تفسير صافى ، ج 1 ، ص 180 .