عمل كنندهاى از شما ، خدا را از عملكنندهء ديگر مشغول نمىكند ، و چيز كوچك به خاطر حقارت و كوچكىاش از نظر خدا دور نمىماند .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 203 ]
وَ اذْكُرُوا اللَّهَ فِي أَيَّامٍ مَعْدُوداتٍ فَمَنْ تَعَجَّلَ فِي يَوْمَيْنِ فَلا إِثْمَ عَلَيْهِ وَ مَنْ تَأَخَّرَ فَلا إِثْمَ عَلَيْهِ لِمَنِ اتَّقى وَ اتَّقُوا اللَّهَ وَ اعْلَمُوا أَنَّكُمْ إِلَيْهِ تُحْشَرُونَ ( 203 )
ترجمه :
خدا را ذكر كنيد به ذكر تكبير بعد از نماز در چند روزى معيّن ( ايّام تشريق در منى و عرفات كه آنجا تنها بايد به ذكر حق و ذكر خدا پرداخت ) و باكى نيست كه روز حركت از صحراى منى را مقدّم يا مؤخّر دارد و آن كس كه از هر گناه ، يا در مورد زنان يا شكار حرام پرهيزكار بوده ، بر او باكى نيست . از خدا بترسيد و بدانيد كه به سوى خدا باز خواهيد گشت .
تفسير :
« وَ اذْكُرُوا اللَّهَ »
: عطف است بر قول خدا
« فَاذْكُرُوا اللَّهَ كَذِكْرِكُمْ آباءَكُمْ »
.
« فِي أَيَّامٍ مَعْدُوداتٍ »
: ايّام معدودات به ايّام تشريق تفسير شده و آن ، سه روز پس از قربانى است . ذكر بايد به چيزى باشد كه از شارع رسيده است و آن عبارت است از تكبيرات كه بعد از نمازهاى پنجگانه گفته مىشود ، ده تكبير از ظهر روز قربانى تا صبح سيزدهم براى كسى كه در منى باشد ، و غير او ده صلوات تا صبح روز دوازدهم بگويد .
تكبيرهايى كه از شارع رسيده ، عبارت است از : اللّه اكبر ، اللّه اكبر ، لا إله الّا اللّه و اللّه اكبر ، اللّه اكبر ، و للّه الحمد ، اللّه اكبر على ما هدينا ، اللّه اكبر على ما رزقنا من بهيمة الانعام .
« فَمَنْ تَعَجَّلَ فِي يَوْمَيْنِ »
: اين جمله دلالت مىكند بر تفسير
« أَيَّامٍ مَعْدُوداتٍ »
كه گذشت ، پس اعتنايى به غير آن تفسير نمىشود ، و مقصود