آيات تدوينى در كتاب خدا ، عبارت از نقشهاى كتاب الهى و الفاظى است كه دلالت بر آن دارد . آيات تدوينى را از آن جهت كه دلالتهاى آن نوشتارى ( نقوشى ) است ، تدوينى نامند . چون با حروف نوشته شده است مدوّن است و همچنين است نقوش اخبارى كه از ائمّه معصومان ( ع ) و صادقان ، صادر شده است و نيز الفاظى كه مورد دلالت نقوش هستند ، همه آيات تدوينى است . آيات آفاقى ، دربارهء موجوداتى است كه با شگفتى آفرينش و عجيب بودن خلقت آنها ، بر حكمت سازندهاش دلالت دارد .
آيات انفسى ، عبارت از مراتب نفس و واردات و مشاهدات آن ، و نهفته بودن حقيقت اشيا در نفس خود است . كه آن حق ، به وسيلهء اعمال روانى ظهور پيدا مىكند ، شگفتيهاى تازه كه در دورهاى از دگرگونيها و تغييرهاى نفسانى حاصل شده است و اعمالى كه به وسيلهء اعضاى بدن ظاهر مىشود . كه همهء آنها از ژرفاى ناخودآگاه روان انسانى برخاسته و اوامر و نواهى خداوند را گوشزد مىكند ؛ همهء اينها ، نشانههاى الهى هستند .
آيتهاى الهى را به بهاى اندك فروختن ، روى برگرداندن از آن است .
از آن جهت كه آيات الهى است ، چه مطلقا از آنها روى گردانده شود و يا در جهت ديگر از آنها بهرهبردارى شود .
پس ، هرگاه نمازگزار ، انگيزه و داعى بر نمازش ، تنها امر الهى باشد ، بدون اينكه نزديك شدن به خدا ، رضايت او ، نجات از آتش و يا داخل شدن به بهشت و يا به خواستن چيز ديگرى توجّه كند ، در اين صورت توجه به نفس خود نداشته ، اعمالى كه از او صادر مىشود ، حافظ آيات الهى است كه آن را به بهاى ناچيز نفروخته است .
اگر نمازگزار براى خواستن نزديكى به خدا ، يا درخواست رضاى خدا ، يا نجات از آتش و يا براى داخل شدن به بهشت عمل نمايد ، يعنى
بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى ) — صفحة 24
مساهمون: سلطان محمد گنابادى ( سلطان عليشاه )
ص٢٤