يا مقصود اين است كه دعاكننده وقتى كه مرا بخواند - نه غير مرا ، كه در آن صورت ، چون مظهر شيطان شده در حال خواندن من ، او را مىخواند - آنچه كه از من خواسته است در صورتى كه صلاح او باشد يا براى او ذخيره مىكنم يا به او مىرسانم ، و اگر صلاح او نباشد با چيز ديگرى دعاى او را اجابت مىكنم كه صلاح او باشد .
در خبر است كه « 1 » عبد دعا مىكند ، پس خداوند به دو ملايكه مىگويد : دعاى او را اجابت كردم ، ولى او را به همان حاجتش حبس نماييد .
در خبر ديگرى است كه هيچ كس خدا را نمىخواند ، مگر اينكه خداوند اجابت مىكند او را ، اما ظالم و ستمكار دعايش مردود است تا توبه كند . و اما كسى كه دعايش به حق است خداوند دعاى او را مستجاب كرده و بلا را از او برمىگرداند ، به نحوى كه خودش هم خبردار نمىشود . يا اينكه ثواب زيادى را براى موقعى كه او به آن محتاج است ، ذخيره مىكند و اگر آنچه كه عبد درخواست كرده به صلاح و خير او نيست كه داده شود ، خداوند نمىدهد و امساك مىكند .
« فَلْيَسْتَجِيبُوا لِي وَ لْيُؤْمِنُوا بِي لَعَلَّهُمْ يَرْشُدُونَ »
: ازآنرو كه خداى تعالى روزه را مقرر داشت و روزه جز امساك و خوددارى از لذّتها و خواستههاى حيوانى نيست ، لذا مقام سخن مقام آن است كه درباره جماع و خوردن و نوشيدن و حلال و حرام بودن باشد ، كه آيا در شب همچون روز حرام است ؟ پس خدا جواب مىدهد :
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 187 ]
أُحِلَّ لَكُمْ لَيْلَةَ الصِّيامِ الرَّفَثُ إِلى نِسائِكُمْ هُنَّ لِباسٌ لَكُمْ وَ أَنْتُمْ لِباسٌ لَهُنَّ عَلِمَ اللَّهُ أَنَّكُمْ كُنْتُمْ تَخْتانُونَ أَنْفُسَكُمْ فَتابَ عَلَيْكُمْ وَ عَفا عَنْكُمْ فَالْآنَ بَاشِرُوهُنَّ وَ ابْتَغُوا ما كَتَبَ اللَّهُ لَكُمْ وَ كُلُوا وَ اشْرَبُوا حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَكُمُ الْخَيْطُ الْأَبْيَضُ مِنَ الْخَيْطِ الْأَسْوَدِ مِنَ الْفَجْرِ ثُمَّ أَتِمُّوا الصِّيامَ إِلَى اللَّيْلِ وَ لا تُبَاشِرُوهُنَّ وَ أَنْتُمْ عاكِفُونَ فِي الْمَساجِدِ تِلْكَ حُدُودُ اللَّهِ فَلا تَقْرَبُوها كَذلِكَ يُبَيِّنُ اللَّهُ آياتِهِ لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ ( 187 )
هامش
( 1 ) صافى ، ج 1 ، ص 205 .