مىكند ، يا غير او را مىخواند .
در خبر ديگر از امام صادق ( ع ) است كه هر كس اطاعت خداى را در آنچه كه به آن امر كرده بنمايد ، سپس او را بخواند ، از جهت دعا خداوند دعاى او را اجابت مىكند . گفته شد : جهت دعا چيست ؟ فرمود :
نخست حمد خدا را مىكنى و نعمتهايى را كه خدا به تو داده يادآور مىشوى ، پس از آن شكر مىكنى ، سپس صلوات بر نبىّ صلّى اللّه عليه و آله مىفرستى ، بعد گناهانت را يادآور مىشوى و به آنها اقرار و اعتراف مىكنى ، و سر انجام از گناهانت به خدا پناه مىبرى ، پس اين جهت دعاى او است « 1 » .
در خبر ديگر از امام صادق ( ع ) است در پاسخ كسى كه پرسش از مستجاب نشدن دعا نمود ، فرمود : چون شما به عهد و پيمانى كه با خدا بستيد وفا نمىكنيد « 2 » .
در خبر ديگرى از امام صادق ( ع ) است : كسى كه از استجابت دعايش خوشحال مىشود ، بايد محل كسب خويش را پاكيزه كند ( يعنى كسب حلال داشته باشد ) « 3 » .
در خبر ديگر از امام صادق ( ع ) است : بايد از همهء مردم نوميد شوند و جز اميد به خدا برايشان باقى نماند « 4 » .
همهء اينها دلالت مىكند بر اينكه شرط دعا ، خروج از انانيّت و ذليل بودن تحت قدرت خداست ، و اين امر تا زمانى ادامه مىيابد كه ديگر خدا مورد دعاست . يا مىگوييم : « اذا » ظرف اجابت است ، اما مقصود اين است كه دعاكننده وقتى كه مرا بخواند ، يعنى مطلوب از خواندن من ذات من باشد نه چيز ديگر از امور دنيا و آخرت .
هامش
( 1 ) برهان ، ج 1 ، ص 185 .
( 2 ) صافى ، ج 1 ، ص 205 .
( 3 ) صافى ، ج 1 ، ص 205 .
( 4 ) صافى ، ج 1 ، ص 205 .