نعمت ، از جمله « رزقناكم » استفاده مىشود . بنابراين ، از تكلّم به غيبت التفات فرمود . گويا كه خداى تعالى مىخواهد بگويد : پس از ملاحظهء انعام ما در نعمت شايسته است به چيزى كه نعمت به خاطر آن خلق شده ، توجه شود و اين معنى به سبب رو برتافتن مردم از حضور و توجّه به آن چيزى از نعمت است كه به خاطر آن آفريده شده ، حاصل مىشود .
( چون مردم به نعمت و نعمتدهنده توجّه نداشته و ازآنرو بر تافتهاند ، امر به شكرگزارى مىشود ) .
« إِنْ كُنْتُمْ إِيَّاهُ تَعْبُدُونَ »
: شرط تهييجى است و تنبيه است بر اينكه شايسته است عبادت مؤمن منحصر بر معبودش باشد و در عبادتش به غير معبود نظر نكند . از قبيل رضايت ، نزديكى ، بهشت ، خلاصى از آتش و غرضهاى مباح ديگر و نيز غرضهاى فاسد حرام ، از قبيل ريا ، نيك نامى ، منصب و مقام ، محبوب شدن بين مردم و غير اينها را در نظر نگيرد . پس بايد منحصر بودن عبادت مؤمن در معبودش ، يك امر مسلّم و استثناناپذير باشد .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 173 ]
إِنَّما حَرَّمَ عَلَيْكُمُ الْمَيْتَةَ وَ الدَّمَ وَ لَحْمَ الْخِنْزِيرِ وَ ما أُهِلَّ بِهِ لِغَيْرِ اللَّهِ فَمَنِ اضْطُرَّ غَيْرَ باغٍ وَ لا عادٍ فَلا إِثْمَ عَلَيْهِ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ ( 173 )
ترجمه :
( 2 / 173 )
به تحقيق حرام گردانيد خدا بر شما مردار و خون و گوشت خوك را و هر چه را كه به اسم غير خدا كشته باشند . پس هر كس به خوردن آنها نيازمند شود ، در صورتى كه به آن تمايل نداشته ، از اندازه سدّ رمق نيز تجاوز نكند ، گناهى بر او نخواهد بود كه به قدر نياز صرف كند ، محققا خدا آمرزنده و مهربان است .
تفسير :
« إِنَّما حَرَّمَ عَلَيْكُمُ الْمَيْتَةَ وَ الدَّمَ وَ لَحْمَ الْخِنْزِيرِ »
: ( تنها و منحصرا خداوند بر شما مرده و خون و گوشت خوك را حرام نمود ) اينكه حرام