ادراكهاى حيوانى تنزّل كرده ، روزنههاى عقلشان بسته شده است .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 172 ]
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا كُلُوا مِنْ طَيِّباتِ ما رَزَقْناكُمْ وَ اشْكُرُوا لِلَّهِ إِنْ كُنْتُمْ إِيَّاهُ تَعْبُدُونَ ( 172 )
ترجمه :
( 2 / 172 )
اى اهل ايمان ! روزى حلال و پاكيزهاى كه ما نصيب شما كردهايم ، بخوريد و شكر خداى را به جاى آريد و تنها سپاس او را گوييد ، اگر شما تنها خدا را مىپرستيد .
تفسير :
« يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا كُلُوا مِنْ طَيِّباتِ ما رَزَقْناكُمْ »
: پس از آنكه در آيهء پيش همهء مردم را مورد ندا و خطاب قرار داد . در اين آيهء خاصّ ، مؤمنان را براى بزرگداشت و احترام آنان ندا فرمود . گويا كه نداى مردم ، مقدّمهء نداى مؤمنان قرار گرفته و لذا روش امر به خوردن را نيز تغيير داد و نسبت رزق را در اينجا به خود داد و بر مؤمنان واقع كرد ، گويا كه مقصود از ايجاد خوردنى ، مؤمنان هستند . مقدّم داشتن صفت « طيّبات » بر « رزقناكم » و امر به خوردن ، در اينجا افادهء وجوب يا استحباب مىكند ، چون جملهء « رزقناكم » مفيد اباحه است به خلاف ساير مردم كه از امر آنان به خوردن جز مباح بودن آن ، چيزى استفاده نمىشود . همچنين ، در اينجا پس از امر به خوردن ، ترغيب به شكرگزارى و سپاس كرده تا اشاره باشد كه مؤمنان ، نيازى به تحذير و ترسانيدن ندارند و راهى براى وسوسهء شيطان در آنان نيست . و آوردن شرط تهييجى پس از امر به شكر و تعيين محرّمات ، براى اين است كه نياز به بر حذر داشتن از محرّمات نيست ، تنها به اين نياز است كه محرّمات و آنچه كه بايد از آن پرهيز كرد ، معلوم باشد .
« وَ اشْكُرُوا لِلَّهِ »
: مقصود از شكر در اينجا ، صرف كردن نعمت در راه درست آن است . از آن جهت كه توجّه به نعمتدهنده و انعام در مورد