قرار دادن يا پيروى از خلفا را ترك كردن يا پيروى كردن از كسى كه اهليّت و صلاحيّت پيروى را ندارد و دشمنى با كسى كه اهليّت و صلاحيّت پيروى كردن را دارد ، همهء اينها حرام است . و شخصى كه پيروى از حق را ترك كند ، هر كارى كه انجام دهد ، حرام است خواه خوردن بلغور باشد ، يا طعام لذيذ و خواه جامهء پاره بپوشد ، يا لباس زيبا ، صداى بد و نكره بشنود يا صداى خوب . البتّه حرمت اين چيزهاى ذكر شده ، بر حسب ظاهر شريعت نيست .
و كسى هم كه تابع و پيرو امام ( ع ) است ، اگر ببيند كه ارتكاب چيزى از لذّتهاى نفس ، انگيزههاى نفسانى را تقويت كرده ، انگيزهء عقل را ضعيف مىنمايد ، بايد از آن اجتناب كند و به زودى وجه اختلاف اين آيه را با آيهء
« يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا كُلُوا مِنْ طَيِّباتِ ما رَزَقْناكُمْ »
بيان خواهيم كرد .
« حَلالًا طَيِّباً وَ لا تَتَّبِعُوا خُطُواتِ الشَّيْطانِ »
: يعنى در ترك خوردنيها و خود را به زحمت انداختن در مورد طيّبات و چيزهاى حلال و پاكيزه كه شريعت آن را منع نكرده ، پيرو وسوسههاى شيطانى نباشيد ، يا اينكه در خوردن به پيروى از شيطان گام بر نداريد ، چنانچه بيان خواهيم كرد .
بيان وسوسههاى شيطان ( بر راه شيطان گام نهادن )
خطوه اثر قدم ( ردّ پا ) يا فاصلهء بين دو قدم است و مقصود از خطوات شيطان ، خيالات و تصوّرات فاسد است كه از آنها خواستها و هواهاى پست ناشى مىشود . و پيروى از وسوسههاى شيطانى در خوردنيها ، تحصيل آنها از راههاى غير صحيح است . و در خوردن ، به اين ترتيب است كه خوردنى را بخورد در حالى كه خورنده پيرو پيشوايان گمراه يا دشمن پيشوايان حق و هدايت بوده ، يا غافل از پيروى ائمهء هدى و پيشوايان گمراهى باشد . يا اينكه پيرو ائمّهء هدى است ، ولى در