و گاهى در وقت خودش برف و يخ مىآيد ، يا در محلى سرما مىآيد كه از آن سود حاصل مىشود و هرگاه كه خداوند زيان قوم يا ملّتى را بخواهد ، باران و سرما و يخ را با هم مىفرستد تا زيانش از سودش بيشتر شود .
« لَآياتٍ »
: يعنى نشانههايى است كه بر صانع دانا و حكيم و توانا دلالت مىكند ، كه از علم او چيزى غايب و كم نمىشود . چنانچه به آن اشاره شد ، بخشنده و مهربان است .
« لِقَوْمٍ يَعْقِلُونَ »
: براى كسانى كه با عقل درك مىكنند نه با دركهاى حيوانى ، يا اينكه مقصود قومى باشند كه عاقل شدهاند و آوردن مضارع ، به آن جهت است كه بر اين مسئله دلالت نمايد كه عقل پس از آنكه وجود نداشت ، پديدار گشت . البته نه براى غير عقلا و آن كسانى كه مانند چهارپايان هستند يا از آنها نيز گمراهتراند ، زيرا كه عاقل نكتههاى حكمت اشيا را كه در آنها به وديعت نهاده شده است و سببهاى آنها را درك مىنمايد و غير عاقل اين چيزها را درك نمىكند .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 165 ]
وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَتَّخِذُ مِنْ دُونِ اللَّهِ أَنْداداً يُحِبُّونَهُمْ كَحُبِّ اللَّهِ وَ الَّذِينَ آمَنُوا أَشَدُّ حُبًّا لِلَّهِ وَ لَوْ يَرَى الَّذِينَ ظَلَمُوا إِذْ يَرَوْنَ الْعَذابَ أَنَّ الْقُوَّةَ لِلَّهِ جَمِيعاً وَ أَنَّ اللَّهَ شَدِيدُ الْعَذابِ ( 165 )
ترجمه :
برخى از مردم نادان ، غير خدا را چون بتها و مدّعيان باطل را ، مانند خدا گيرند و دوست دارند ، چنان كه خدا را بايد دوست داشت .
اما آنها كه اهل ايماناند ، كمال محبت و دوستى را تنها به خدا دارند . اگر فرقهء مشركان ستمكار عذاب خدا را مشاهده كنند كه قدرت و توانايى خاص خداست ، از شرك خود پشيمان مىشوند و عذاب خدا ، مشركان را بسيار سخت است .