فرشتگان بر آن گروه و آن مردمان لعنت مىفرستند .
تفسير :
« إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا »
: مقصود از اين جمله كه در مقام تعليل استيناف است و رابطهء آن با جملهء قبلى بريده شده ، كفر اصيل به ولايت على ( ع ) است . پس آن كسانى كه به ولايت على ( ع ) ، كافر شدند و
« وَ ماتُوا وَ هُمْ كُفَّارٌ »
و هنگام مرگ به حالت كفر بودند ، در آن هنگام على ( ع ) ، بر آنان ظهور مىكند و ولايت بر آنان عرضه مىشود . پس بعضى آن را قبول نموده ، برخى ديگر ردّ مىكنند . پس كسى حال كافر را پس از مرگ نمىداند ، مگر آن كسى كه بر حالات پنهانى آگاه باشد ، پس لعن كردن كافر پس از مرگ جائز نيست ، مگر براى كسى كه از حال او آگاه باشد ، يا از كسى كه از حال كافر آگاه است . جواز لعن را بشنود و چون اين حكم در مقابل تعليل آيهء پيشين و از متعلّقات آن است و از سويى متكلّم در مقام خشم و غضب است و هر چه كه بيشتر شخص مورد غضب را ذمّ كند ، غضب او شديدتر مىشود و هر اندازه كه غضبش شديدتر باشد ، در بسط كلام و غلظت حكم و تأكيد آن مىافزايد . . . به همين جهت خداى تعالى كلام را بيشتر باز كرد و گسترد و تأكيد نمود . پس فرمود :
« أُولئِكَ عَلَيْهِمْ لَعْنَةُ اللَّهِ وَ الْمَلائِكَةِ وَ النَّاسِ أَجْمَعِينَ »
: يعنى آنها از جمله كسانى هستند كه لعنت خدا و فرشتگان و همهء مردم بر آنان است .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 162 ]
خالِدِينَ فِيها لا يُخَفَّفُ عَنْهُمُ الْعَذابُ وَ لا هُمْ يُنْظَرُونَ ( 162 )
ترجمه :
هميشه در جهنّم به عذاب و شكنجهاند ، نه از عذاب آنان بكاهد و نه به نظر رحمت به آنان بنگرند .
تفسير :
« خالِدِينَ فِيها »
: يعنى در لعنت مخلّد هستند يا در آتش جهنّم مخلّدند .