از امام صادق ( ع ) است « 1 » ، كه اين مطلب علامت قيام قائم ( ع ) است كه براى مؤمنان حاصل مىشود و فرمود : خداوند مبتلا مىكند به چيزى از ترس از پادشاهان بنى اميّه در آخر سلطنتشان و به گرسنگى با گرانى قيمتهايشان و نقص اموال به جهت فاسد شدن تجارتها و اندك بودن نفع و نقص نفوس به وسيلهء مرگ سريع و نقص ميوهها به سبب اندك بودن محصول آنچه كه مىكارند ، و در اين هنگام ، صابران را مژده ده به تعجيل خروج قائم ( ع ) . سپس فرمود ، اين معنى تأويل است و خداوند تعالى فرموده : تأويلش را نمىداند ، جز خدا و كسانى كه در علم ثابت و راسخ هستند .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 156 ]
الَّذِينَ إِذا أَصابَتْهُمْ مُصِيبَةٌ قالُوا إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ ( 156 )
ترجمه :
آنان كه چون به حادثه سخت و ناگوار دچار شوند صبورى پيش گرفته گويند ما به فرمان خدا آمده ، به سوى او رجوع خواهيم كرد .
تفسير :
« الَّذِينَ إِذا أَصابَتْهُمْ مُصِيبَةٌ »
: يعنى به چيزى دچار شوند كه موجب اذيّت آنان شود و اقلّ آن اين است كه اگر شوكت الهى بر آنان وارد آيد ، از انانيّت خود خارج شده ، تسليم خالقشان مىشوند .
« قالُوا »
: با زبان بدنشان و زبان حالشان مىگويند :
« إِنَّا لِلَّهِ »
: يعنى ما از حيث مبدأ و ملك از آن خداييم .
« وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ »
: يعنى سر انجام نهايت كار ما به سوى خدا باز مىگردد .
و اخبار در فضيلت صبر بر مصيبت و استرجاع ، يعنى گفتن
« إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ »
به هنگام مصيبت ، زياد است .
هامش
( 1 ) تفسير صافى ، ج 1 ، ص 153 .