بزرگداشت و احترام مؤمنان است كه بعد از اظهار امتنان بر آنان به سبب نعمت رسول و نعمتهاى بزرگ ديگرى كه به دنبال داشت ، مورد خطاب قرار مىگيرند .
« اسْتَعِينُوا بِالصَّبْرِ وَ الصَّلاةِ »
: در ذكر و شكر من از صبر و نماز كمك بگيريد ، يا در جمله چيزهايى كه ياد شد ، از قبيل ترك قبلهاى كه به آن عادت داشتيد و رو گردانيدن به سوى قبلهاى كه عادت نداشتهايد و ثبات بر حق و سبقت گرفتن در خيرات و نترسيدن از مردم و ترسيدن از خدا و هدايت يافتن و ذكر كردن و شكر گزاردن . يا در جمله چيزهايى كه براى شما اهميت دارد ، از معاش و معادتان و جمله چيزهايى كه شما را اندوهناك و بىتاب مىكند ، از شكيبايى و نماز يارى جوييد .
« إِنَّ اللَّهَ مَعَ الصَّابِرِينَ »
: كه خدا همراه شكيبايان است . همراه بودن خداوند با مؤمنان ، همراهى با رحيميّت مخصوصى است كه به خواص مؤمنان اختصاص دارد . مقصود ، معيّت و همراهى رحمانى قيّومى نيست كه براى هر موجودى حاصل است ، و نيز همراهى رحيمى و معيّت رحيميّه عمومى نيست كه براى هر مؤمن پيرو ولىّ امر خودش يا هر مسلمانى كه با پيامبر زمانش بيعت كرده باشد تحقق پذيرد ، چون انسان هر قدر به خدا نزديكتر باشد ، قرب او به خدا زيادتر مىشود و از سوى خدا نسبت به او يك معيّت و همراهى غير از معيّت و همراهى قبلى پديد مىآيد و آنچه در اين شعر فارسى گفته شده است :
بيزارم از آن كهنه خدايى كه تو دارى * هر روز مرا تازه خدايى دگرستى
اشاره به تجدّد و تازه شدن معيّت و تعدّد آنهاست ، مقصود تازه شدن و تجدّد خدايان نيست .