چون آنان هميشه مىگفتند فلانى مرد ، فلانى مرد . لذا اين آيه نازل شد .
و معنى آيه به حسب تأويل اين است كه سبيل الى اللّه عبارت از ولايت و طريق قلب است ، بنابراين ، معنى آيه چنين مىشود :
نگوييد به كسى كه از حيات حيوانى كشته شده - در حالى كه در سبيل خدا بوده - او مرده است ، يا كسى را كه از انانيّت و زندگانى شيطانى در راه خدا كشته مىشود ، نگوييد مرده است . و اين معنى اخير بنابراين است كه فى سبيل اللّه متعلق به اين نوع قتل باشد .
« أَمْواتٌ بَلْ أَحْياءٌ وَ لكِنْ لا تَشْعُرُونَ »
: زيرا زندگانى آنان زندگانى اخروى است و احساس و شعور شما احساس دنيوى است و سنخيّتى بين مدركات دنيوى و مدركات اخروى نيست .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 155 ]
وَ لَنَبْلُوَنَّكُمْ بِشَيْءٍ مِنَ الْخَوْفِ وَ الْجُوعِ وَ نَقْصٍ مِنَ الْأَمْوالِ وَ الْأَنْفُسِ وَ الثَّمَراتِ وَ بَشِّرِ الصَّابِرِينَ ( 155 )
ترجمه :
( 2 / 155 )
و البتّه شما را به سختيهايى چون ترس و گرسنگى و نقصان اموال و نفوس و آفات زراعت بيازماييم و بشارت و مژدهء آسايش از آن سختيها صابران راست .
تفسير :
« وَ لَنَبْلُوَنَّكُمْ »
: يعنى شما را بيازماييم ، به شما برسانيم و بدهيم .
« بِشَيْءٍ مِنَ الْخَوْفِ وَ الْجُوعِ وَ نَقْصٍ مِنَ الْأَمْوالِ وَ الْأَنْفُسِ وَ الثَّمَراتِ وَ بَشِّرِ الصَّابِرِينَ »
: به على ( ع ) نسبت داده شده كه فرمود : خداوند بندگانش را به هنگام اعمال بد و زشت به نقص ميوهها و حبس بركات و بستن خزينههاى خيرات مبتلا مىنمايد ، تا اينكه توبهكنندهاى توبه كند و دست كشندهاى از گناه ، دست بكشد و يادآورندهاى يادآور شود و نهىشوندهاى از عملش بازايستد .