[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 149 ]
وَ مِنْ حَيْثُ خَرَجْتَ فَوَلِّ وَجْهَكَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ وَ إِنَّهُ لَلْحَقُّ مِنْ رَبِّكَ وَ مَا اللَّهُ بِغافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُونَ ( 149 )
ترجمه :
( 2 / 149 )
و از هر كجا و به سوى هر ديار كه بيرون شدى ، روى به سوى كعبه كن ، چون اين دستور قبله بر حق ، صواب و به امر خداست و خدا غافل نيست از آنچه مىكنيد .
تفسير :
« وَ مِنْ حَيْثُ خَرَجْتَ »
: هرگاه خارج شدى براى سفر در شهرها و براى حركت در شئون و كارها و تغيير و تحوّل در حالتها .
« فَوَلِّ وَجْهَكَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ وَ إِنَّهُ »
: سوى مسجد يا خود مسجد از جهت توجّه به آن يا توجّه به سوى مسجد روآور كه آن
« لَلْحَقُّ »
ثابت است .
« مِنْ رَبِّكَ »
: يعنى از پروردگارت حقّى باطل نيست ، بنابراين كه جمله حاليّه باشد و معنى وصفيّت در آن اعتبار نشود و يا اينكه عطف است بر مقدّر يا عطف به اعتبار معنى « 1 » ، و تقدير چنين است : رو كردن به مسجد الحرام بر تو واجب است و آن حق بوده از جانب پروردگارت . كه اين معنى از آيه قبلى استفاده مىشود .
« وَ مَا اللَّهُ بِغافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُونَ »
: كه خدا از آنچه مىكنيد ، غافل نيست .
بلكه تعملون به دو وجه « يعملون » با ياء و « تعملون » با تاء خوانده شده است .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 150 ]
وَ مِنْ حَيْثُ خَرَجْتَ فَوَلِّ وَجْهَكَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ وَ حَيْثُ ما كُنْتُمْ فَوَلُّوا وُجُوهَكُمْ شَطْرَهُ لِئَلاَّ يَكُونَ لِلنَّاسِ عَلَيْكُمْ حُجَّةٌ إِلاَّ الَّذِينَ ظَلَمُوا مِنْهُمْ فَلا تَخْشَوْهُمْ وَ اخْشَوْنِي وَ لِأُتِمَّ نِعْمَتِي عَلَيْكُمْ وَ لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ ( 150 )
هامش
( 1 ) عطف بر دو قسم است : عطف ظاهر و عطف باطن ، يا عطف به معنى كه به قرينهء معنوى عطف مىشود .