كه علم به آن دارند .
تفسير :
« الَّذِينَ آتَيْناهُمُ الْكِتابَ »
: پاسخ پرسش مقدّر است و به همين جهت ، ادات وصل نياورده ، گويا كه گفته شده است : آيا كسى از اهل كتاب محمد صلّى اللّه عليه و آله و قبلهاش را نمىشناسد ؟ پس فرمود : كسانى كه ما به آنها كتاب داديم ، يعنى علماى اهل كتاب ، محمّد صلّى اللّه عليه و آله را مىشناسند .
در اينجا ، خداوند از جهت بزرگداشت علماى اهل كتاب ، فعل را به خود نسبت داده و مخفى كردن شناخت محمّد صلّى اللّه عليه و آله را به گروهى از آنان نسبت داده است .
« يَعْرِفُونَهُ »
: يعنى آنها محمد را يا تغيير قبله را در نمازش به خوبى مىشناسند .
« كَما يَعْرِفُونَ أَبْناءَهُمْ »
: به گونهاى كه فرزندانشان را در خانههايشان بدون شك و شبهه مىشناسند .
« وَ إِنَّ فَرِيقاً مِنْهُمْ »
: مقصود كسانى هستند كه در عين اينكه حق را مىدانند ، نسبت به حق عناد دارند و اين به سبب لجاجت محض است .
« لَيَكْتُمُونَ الْحَقَّ وَ هُمْ يَعْلَمُونَ »
: يعنى حقّ را مىدانند يا اينكه به نبوّت محمّد علم دارند و مقصود اين است كه آنها علما هستند .
بنابراين ، كهء مفعول « 1 » ، فراموش شده است .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 147 ]
الْحَقُّ مِنْ رَبِّكَ فَلا تَكُونَنَّ مِنَ الْمُمْتَرِينَ ( 147 )
ترجمه :
حق همان است كه از جانب خدا به سوى تو مىآيد و ديگران بر باطلند ، هيچ شبهه به دل راه مده .
هامش
( 1 ) مفعول به چهار قسم است : مفعول صريح ، مضمر ، متعدّد و منسى . منظور از مفعول منسى ( فراموش شده ) ، مفعولى است كه به مناسبت قرينهء معنوى ياد نشود .