معنى چنين است كه شما در فضل و انعام خدا بر بندگانش مخاصمه مىكنيد ، و هر كس در فضل خدا بر بندگانش مخاصمه نمايد ، از خير و نيكى مطرود و رانده شده است . پس شما از خير و نيكى مطرود هستيد و به همين جهت خداى تعالى اين جمله را افزود :
« وَ هُوَ رَبُّنا وَ رَبُّكُمْ »
: او پروردگار ما و شماست . پس ، مفهوم عبارت چنين است : بر ما و شما توافق و تسليم در برابر امر خدا شايسته است ، نه احتجاج در برابر امر او .
« وَ لَنا أَعْمالُنا وَ لَكُمْ أَعْمالُكُمْ »
: يعنى اگر در مورد خدا محاجّه و بحث و جدال مىكنيد ، پس او پروردگار شماست ، چنانچه پروردگار ماست و اگر بحث و جدال مىكنيد ، از جهت اينكه اعمال ما را انكار مىنماييد ، عملهاى ما به شما ضررى نمىرساند ، تا شما با ما مخاصمه و جدل نماييد ، بلكه نفع و ضرر اعمال ما به خود ما باز مىگردد و از اعمال شما چيزى كم نمىكند تا با ما به بحث و جدل بپردازيد . پس كردار ما ، ما راست و كردار شما ، شما راست .
« وَ نَحْنُ لَهُ مُخْلِصُونَ »
: و ما اخلاصورزندهايم ، چه مقتضاى اخلاقى اين است كه با عمل ما كسى زيان نبيند و كسى كه منتسب به خداى تعالى است ، با ما به جدال و بحث برنخيزد .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 140 ]
أَمْ تَقُولُونَ إِنَّ إِبْراهِيمَ وَ إِسْماعِيلَ وَ إِسْحاقَ وَ يَعْقُوبَ وَ الْأَسْباطَ كانُوا هُوداً أَوْ نَصارى قُلْ أَ أَنْتُمْ أَعْلَمُ أَمِ اللَّهُ وَ مَنْ أَظْلَمُ مِمَّنْ كَتَمَ شَهادَةً عِنْدَهُ مِنَ اللَّهِ وَ مَا اللَّهُ بِغافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُونَ ( 140 )
ترجمه :
يا اگر شما اهل كتاب ، در موضوع انبيا ، با مسلمانان به جدل برخاسته ، بگوييد كه ابراهيم و اسماعيل و اسحاق و يعقوب و فرزندان او بر آيين يهوديّت يا نصرانيّت بودند ، خدا مرا فرمايد كه چنين پاسخ دهم . شما بهتر مىدانيد يا خدا و كيست ستمكارتر از آنكه شهادت