مسلمانها ) اگر ايمان بياورند .
« بِمِثْلِ ما آمَنْتُمْ بِهِ »
: مانند آنچه شما ايمان آورديد ( هدايت مىشويد ) باء يا از براى آلت است يا سببيّت و معنى آن چنين مىشود كه اگر آنان با ايمان يا به سبب ايمان متّصف به ايمان شدند ، مانند ايمانى كه شما داريد و ممكن است « باء » براى مصاحبت و معيّت يعنى همراهى باشد و معنى آيه چنين مىشود : اگر ايمان آوردند و ايمان آنان همراه و مصاحب ايمانى بود كه شما آورديد ، و در صورتى كه « باء » براى آلت باشد ، چنين مىشود : اگر ايمان آوردند به طريقى و راهى ، مانند همان راهى كه شما ايمان آورديد . و ممكن است لفظ « باء » ( به مثل ) زايد باشد .
تنها لفظ بين باء و ما گنجانيده شده باشد ، كافى است ( مثل ما آمنتم ) .
ممكن است كلام بر مبالغه حمل شود ، به اين ترتيب كه « مثل » فرض شود و معنى آيه اين است : اگر ايمان آوردند به مثل آنچه كه شما به آن ايمان آورديد ، از خدا از آنچه كه بر انبيا نازل شده است ، و اين معنى در صورتى وجود دارد كه مثل و مانندى براى آن فرض شود .
« فَقَدِ اهْتَدَوْا »
: پس حال آنان چگونه خواهد بود در صورتى كه به خود آن چيزها ايمان بياورند ، نه به مثل و مانند آن .
« وَ إِنْ تَوَلَّوْا »
: اگر از حق روى بگردانند ، استغراب نكرده عجيب نشمارند .
« فَإِنَّما هُمْ فِي شِقاقٍ »
: آنان در دشمنى با شما يا در دشمنى به ايمان پايدار هستند و چون آنان در دام دشمنى و بدكنشى گرفتارند ، جز پشت كردن به شما و انكار نتوانند ، اين عبارت سببى است كه به جاى جزا نشسته ( چون در دشمنى هستند ، نتيجهاش انكار است ) ، يا معنى آن چنين است كه اگر نافرمانى كنند با شما دشمن مىشوند ، يا با هدايت و ارشاد دشمن مىشوند و ادا كردن مطلب با جملهء اسمى از جهت اشاره به تأكيد و ثبات است و شقاق عبارت از مخالفت و دشمنى است .