نازل شده به طور گسترده آگاهى ندارند .
« لا نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِنْهُمْ »
: بين هيچ يك از آنان فرقى نمىگذاريم . لفظ « بين » اضافه به « احد » شده است ، براى اينكه در سياق نفى واقع شده ، افادهء عموم بكند .
« وَ نَحْنُ لَهُ »
: و ما براى خدا
« مُسْلِمُونَ »
: از جمله تسليمشدگانيم .
روايت شده است كه امير المؤمنين ( ع ) ، به يارانش تعليم نمود كه هرگاه آيه
« قُولُوا آمَنَّا »
را خوانديد ، پس بگوييد : ايمان آورديم به خدا تا آخر آيه . اين دلالت مىكند بر اينكه قارى قرآن شايسته است زبانش را زبان خدا فرض كند و اينكه تصور كند امرى كه بر زبان او جريان دارد ، از سوى خدا جارى شده ، خود را مأمور فرض نمايد و نفس خويش را امتثال كرده ، به امر او گوش دهد . پس اگر آنچه كه به آن امر شده قول و گفتار باشد ، آن را ياد كرده و تكرار نمايد و اگر از قبيل عمل باشد ، آن را انجام دهد . مانند امر به سجده در آيات سجده « 1 » .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 137 ]
فَإِنْ آمَنُوا بِمِثْلِ ما آمَنْتُمْ بِهِ فَقَدِ اهْتَدَوْا وَ إِنْ تَوَلَّوْا فَإِنَّما هُمْ فِي شِقاقٍ فَسَيَكْفِيكَهُمُ اللَّهُ وَ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ ( 137 )
ترجمه :
( 2 / 137 )
پس اگر به آنچه شما ايمان آورديد يهود و نصارى نيز گرويدند ، راه حق يافتهاند . اگر از حق روى بگردانند و آيين شما نپذيرند ، شك نيست كه آنها به خلاف حق ، يعنى بر باطل خواهند بود . خداوند شما را از شرّ آنها حفظ مىكند و او دعاى اهل ايمان را شنوا و به حال همه آگاه است .
تفسير :
« فَإِنْ آمَنُوا »
: آن مردم ( غير از امامان ) يا آن اهل كتاب ( غير از
هامش
( 1 ) تفسير صافى ، ج 1 ، ص 175 .