و چنان باشد ، در صورتى كه حكمت و مصلحت تو اقتضا مىكند . » و اين نهايت ادب در پرسش و درخواست است .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 130 ]
وَ مَنْ يَرْغَبُ عَنْ مِلَّةِ إِبْراهِيمَ إِلاَّ مَنْ سَفِهَ نَفْسَهُ وَ لَقَدِ اصْطَفَيْناهُ فِي الدُّنْيا وَ إِنَّهُ فِي الْآخِرَةِ لَمِنَ الصَّالِحِينَ ( 130 )
ترجمه :
( 2 / 130 )
هيچ كس از آيين پاك ابراهيم روى نگرداند ، به جز ناكس و مردم بىخرد . ازآنرو محقّقا ما ابراهيم را در دنيا به شرف رسالت برگزيديم و البتّه در آخرت هم از شايستگان است .
تفسير :
« وَ مَنْ يَرْغَبُ عَنْ مِلَّةِ إِبْراهِيمَ »
: اين استبعاد و انكار و بعيد دانستن مطلب است .
« إِلَّا مَنْ سَفِهَ نَفْسَهُ »
: عين الفعل يعنى فاء « سفه » با نصب و رفع و كسر خوانده مىشود ، يعنى روى گردانى از آيين ابراهيم را بايد حمل بر سفيه بودن نمود ، و در صورت ضمّه يا فتحه دادن فاء منصوب بودن وجود عين از باب تشبيه به مفعول است ، چنانچه در جمله « الحسن الوجه » ، عين اين جريان وجود دارد و در صورت مكسور بودن فاء « سفه » برخى آن را متعدّى دانسته و برخى مانند صورت اوّل گفتهاند .
« وَ لَقَدِ اصْطَفَيْناهُ »
: حال است و در جاى تعليل و علّت نشسته است .
« فِي الدُّنْيا وَ إِنَّهُ فِي الْآخِرَةِ لَمِنَ الصَّالِحِينَ »
: بنابراين ، رو گرداندن از دين او سزاوار نيست .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيات 131 تا 132 ]
إِذْ قالَ لَهُ رَبُّهُ أَسْلِمْ قالَ أَسْلَمْتُ لِرَبِّ الْعالَمِينَ ( 131 ) وَ وَصَّى بِها إِبْراهِيمُ بَنِيهِ وَ يَعْقُوبُ يا بَنِيَّ إِنَّ اللَّهَ اصْطَفى لَكُمُ الدِّينَ فَلا تَمُوتُنَّ إِلاَّ وَ أَنْتُمْ مُسْلِمُونَ ( 132 )
ترجمه :
و پروردگارش به او گفت : تسليم شو . گفت : من در برابر خداى جهانيان تسليمم .
ابراهيم به فرزندان خود وصيّت كرد كه در برابر