ترجمه :
( 2 / 126 )
و چون ابراهيم عرض كرد پروردگارا اين شهر را جاى امن قرار ده و روزى اهلش را كه به خدا و روز قيامت ايمان آوردهاند ، فراوان كن و فرمود هر كه با وجود اين نعمت راه كفر پيمود و سپاس نگزارد ، در دنيا اندكى بهرهمندش كنيم و در آخرت او را به آتش دوزخ معذّب نماييم ، كه بدترين منزلگاه است .
تفسير :
« وَ إِذْ قالَ إِبْراهِيمُ رَبِّ اجْعَلْ هذا بَلَداً آمِناً »
: مقصود از بلد يا مكّه است يا آن دلى است كه خود مكّه شده ، مظهر آن قرار گرفته است . طبق آنچه كه قبلا اشاره كرديم و منظور از
« بَلَداً آمِناً »
آن است كه آن شهر ( مكّه يا دل ) ، جايگاه امنوامان باشد ، از چيرگى متجاوزان چيرهدست ، از قصاص كردن جنايتكارانى كه به آنجا پناه برده و از صيد كردن حيوانات شكارى در آنجا در امان باشد كه همهء اينها با قرار تكليفى منع شدهاند ، در صورتى كه مقصود از « بلد » صدر متشرح ( دل به ايمان گشوده ) باشد . منظور از آيه اين است كه ابراهيم ( ع ) ، از خدا مىخواهد كه خانهء دل را از شرّ شياطين انس و جن ، استراق سمع و اهريمن نفس ، با نگهبانى خودش حفظ نمايد .
« وَ ارْزُقْ أَهْلَهُ مِنَ الثَّمَراتِ »
: يعنى به اهل شهر مكّه از ميوههاى دنيا روزى بده ، چنانچه نقل شده است ، در آنجا ميوههاى تابستانى و زمستانى در يك وقت پيدا مىشود ( هميشه و در هر زمان وجود دارد ) .
و روايت شده كه ابراهيم وقتى از خداوند چنين درخواستى كرد ، حضرت تنها او را به اقامت در سرزمين اردن « 1 » امر فرمود و خليل ، خود را
هامش
( 1 ) اردن : به ضم الف و دال و تشديد نون ، ناحيهاى است از شام ( كشور اردن ) . در علل الشرائع از امام رضا ( ع ) ، نقل شده است كه اردن مانند احمر نوعى از خرماست . صافى ،