پذيرفته نشود و هيچ شفاعتى به كارش نيايد و به آنها يارى هم نشود .
تفسير :
هر دو آيه قبلا بيان شد ، جز اينكه آيهء اخير در گذشته چنين بود :
« وَ لا يُقْبَلُ مِنْها شَفاعَةٌ وَ لا يُؤْخَذُ مِنْها عَدْلٌ وَ لا هُمْ يُنْصَرُونَ »
« 1 » .
علت تكرار آيه به جهت كمال اهميت به پند و اندرز است و در ضمن ، بيانگر آن است كه اصل همهء نصيحتها يادآورى نعمتها و مرگ و ترساندن از آن است و به اين سبب ، بايد مقدّمه و پندها و اندرزها و خلاصه و فشردهء آن نصايح باشد .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 124 ]
وَ إِذِ ابْتَلى إِبْراهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِماتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قالَ إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً قالَ وَ مِنْ ذُرِّيَّتِي قالَ لا يَنالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ ( 124 )
تحقيق ابتلاى ابراهيم به كلمات
ترجمه :
( 2 / 124 )
و آنگاه كه پروردگارش ابراهيم را با كلماتى آزمود و او به انجامشان رسانيد ، خدا گفت : من تو را امام مردم قرار مىدهم . ابراهيم گفت : و از فرزندان من چه طور ؟ گفت : ستمكاران به پيمان من دست نيابند .
تفسير :
« وَ إِذِ ابْتَلى إِبْراهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِماتٍ »
: ابتلاء ، به معنى آزمايش و امتحان است و يا به معنى استخبار و كسب خبر كردن ، و از همين معنى است « ابلانى » يعنى « اخبرنى » كه به معنى « خبر داد مرا » است و در اينجا ، هر دو معنى صحيح است و معنى آيه اين است كه خداوند متعال به سبب عرضه كردن كلماتى بر ابراهيم ، او را امتحان فرمود ، كه آيا آن كلمات را مىداند ، يا تحمّل آنها را دارد يا نه ؟ يا اين چنين به او آگاهى داد و از او
هامش
( 1 ) سورهء بقره ، آيه 44 و 45 .