رضايت يهود و نصارى و رضايت آنها ، يا به يهود و نصارى بگو : هدايت خدا هدايت واقعى است ، نه آنچه كه شما عادت كرديد از دينى كه از پدرانتان گرفتيد و آن خواسته شماست ، چون به آن عادت كردهايد .
« وَ لَئِنِ اتَّبَعْتَ أَهْواءَهُمْ »
: اگر بدون دخالت عقل ، از آراى آنها ، يا به كلّى از خواستههاى آنان پيروى نمايى .
« بَعْدَ الَّذِي جاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ »
: پس از آنكه براى تو علم و يقين به حق بودن دينت و بطلان دين و آراى آنها آمد .
« ما لَكَ مِنَ اللَّهِ مِنْ وَلِيٍّ وَ لا نَصِيرٍ »
: از خدا ياور و يارىدهندهاى نخواهى يافت ، از اين رو ، عبارت لفظ « فاء » نياورده تا جواب قسم باشد نه جواب شرط « 1 » ، مانند اين مثل كه : « به تو مىگويم تا كنيز بشنود » . در اينجا نيز ، عنوان خطاب يهود و نصارى است ولى كنايه از امت محمّد صلّى اللّه عليه و آله است .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 121 ]
الَّذِينَ آتَيْناهُمُ الْكِتابَ يَتْلُونَهُ حَقَّ تِلاوَتِهِ أُولئِكَ يُؤْمِنُونَ بِهِ وَ مَنْ يَكْفُرْ بِهِ فَأُولئِكَ هُمُ الْخاسِرُونَ ( 121 )
ترجمه :
( 2 / 121 )
آن كسانى كه بر ايشان كتاب ( آسمانى ) آورديم و آن را چنان كه شايسته است تلاوت مىكنند ، آنهايند كه به آن ايمان مىآورند و كسانى كه منكر آن مىشوند ، زيانكاراناند .
تفسير :
« الَّذِينَ آتَيْناهُمُ الْكِتابَ »
: يعنى كسانى كه ما كتاب را به آنها داديم ، نه كسانى كه كتاب به آنها داده شد و با اين تعبير ، اشاره به امتياز آنها از اهل كتاب است . كه با نسبت دادن ايتاء و دادن كتاب به خودش ، به آنها
هامش
( 1 ) اصولا جزاى شرط با فاء جزاء آغاز مىشود . مانند على اللّه فليتوكل للمؤمنون ( پس بايد مؤمنان بر خدا توكل كنند ) .