است ، همسان و در دشمنى و ستيزهجويى همانند است .
« قَدْ بَيَّنَّا الْآياتِ لِقَوْمٍ يُوقِنُونَ »
: اين جمله « و ما آيات خويش را به روشنى براى يقينكنندگان بيان كرديم » استيناف بيانى است ، گويا كه گفته شده : آيا حق بودن حق و رسول او ظاهر نشد تا چنين پرسشى كردند ، پس خداى تعالى فرمود : آيات را بيان كرديم و آنها را بدون تنبيه ترك نكرديم ، امّا آنها اهل شك و ريب هستند و اهل عقل و ايقان نيستند تا به چيزى يقين آورند كه شايستهء يقين است و اگر ما هر آيت و معجزهء پيشنهادى و غير پيشنهادى را بياوريم ، آنها يقين نخواهند آورد .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 119 ]
إِنَّا أَرْسَلْناكَ بِالْحَقِّ بَشِيراً وَ نَذِيراً وَ لا تُسْئَلُ عَنْ أَصْحابِ الْجَحِيمِ ( 119 )
ترجمه :
( 2 / 119 )
بىگمان ما تو را به حق فرستاديم تا ( هم ) بشارتدهنده و ( هم ) هشداردهنده باشى و از ( جهنّميان ) و ياران آتش از تو پرسشى نخواهد نمود .
تفسير :
« إِنَّا أَرْسَلْناكَ »
: آن نيز استيناف بيانى است ، گويا كه گفته شده باشد :
پس با اينها چهكار كنم كه اهل يقين نيستند ، در حالى كه تو مرا امر به دعوت آنها كردى ؟ پس فرمود : « ما تو را فرستاديم . . . » .
« بِالْحَقِّ »
: به رسالت حق ، يا در حالى كه متلبّس به حق است ، يا رسالت تو معلول حق است .
« بَشِيراً وَ نَذِيراً »
: يعنى شأن تو مژده دادن و بيم دادن است ، چه قبول كنند ، يا ردّ كنند ، يقين داشته باشند يا شك كنند و از شك و ردّ آنها نافرجامى و عقوبتى بر تو نيست .
« وَ لا تُسْئَلُ عَنْ أَصْحابِ الْجَحِيمِ »
: و اهل دوزخ را تو پاسخگو نيستى ، « لا تسئل » به نفى خوانده شده تا به صورت مجهول باشد و به نهى