ترجمه :
( 2 / 112 )
آرى هر كس خود را در فرمان خدا گذاشت و نيكوكار هم شد ، پس مزد او نزد پروردگار او است و بر آنها ترسى نباشد و اندوهگين هم نشوند .
تفسير :
« بَلى »
: اثبات چيزى است كه آن را با اين گفتارشان
« لَنْ يَدْخُلَ الْجَنَّةَ إِلَّا مَنْ كانَ هُوداً أَوْ نَصارى »
( هرگز غير از يهود و نصارى كسى به بهشت داخل نشود ) ، نفى كردند .
« مَنْ أَسْلَمَ »
: يعنى كسى كه خالص كند .
« وَجْهَهُ »
: توجّه خويش را . وجه ( رو ، رخسار ، چهره ) عضو ويژهاى است و چيزى است كه به سبب آن توجّه بر شيء مىشود و نيز خود شيء را وجه مىگويند و در اين آيه منظور از كسى است كه توجّهش را به شيء و يا ذات شيء خالص كند .
« لِلَّهِ وَ هُوَ مُحْسِنٌ »
: نيكوكار ، در افعالش ، يا نيكىكننده به خلق خدا .
« فَلَهُ أَجْرُهُ »
: پس براى او ، اجر آن نيكى ثابت است . اجرى كه مناسب آن نيكى است ، كه آن نمايان نمىشود مگر با مقايسه و سنجيدن به همان نيكى .
« عِنْدَ رَبِّهِ »
: و آن پاداش نزد خداست . به خاطر اهميّت دادن به اجر و پاداش ، آن را موكول به غير از خدا نكرده است .
« وَ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ »
: و ترس بر آنان نيست . جمع ضمير در اينجا با اينكه در گذشته ضمير ها را مفرد آورده ، به اعتبار لفظ « من » و معنى آن است .
« وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ »
: بيان اين آيه در اوّل سوره گذشت .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 113 ]
وَ قالَتِ الْيَهُودُ لَيْسَتِ النَّصارى عَلى شَيْءٍ وَ قالَتِ النَّصارى لَيْسَتِ الْيَهُودُ عَلى شَيْءٍ وَ هُمْ يَتْلُونَ الْكِتابَ كَذلِكَ قالَ الَّذِينَ لا يَعْلَمُونَ مِثْلَ قَوْلِهِمْ فَاللَّهُ يَحْكُمُ بَيْنَهُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ فِيما كانُوا فِيهِ يَخْتَلِفُونَ ( 113 )