مىشود ، پس آن را به پا داريد . يا مقصود اين است كه نماز را به پا داريد تا اينكه براى شما عفو و گذشت ممكن باشد .
« وَ آتُوا الزَّكاةَ »
: و زكات بپردازيد . در اول سوره دربارهء اقامهء نماز و پرداخت زكات ، مطالبى بيان شده است .
« وَ ما تُقَدِّمُوا لِأَنْفُسِكُمْ مِنْ خَيْرٍ »
: عطف به اعتبار معنى است ، گويا كه گفته است : « و قدّموا لأنفسكم » ، زيرا مقصود از مثل آن ، كنايه از امر و ايجاب بر مخاطب است .
مقصود از خير يا نيكى كردن به بدكاران است ، گويا كه گفته است :
ببخشيد و درگذريد و نيكى كنيد . يا مقصود از خير و نيكى است كه از قبيل ذكر عام پس از خاص است و بنابراين ، مقصود از احسان مطلوب بعد از مقام گذشت و عفو ، همان چيزى است كه با ذكر اقامه نماز و دادن زكات به آن اشاره شده ، زيرا كه احسان جز با شكستن خودخواهى و تسليم مطلق و خالصانه در برابر خدا محقّق نمىشود ، و آن دو كار جز با نماز و زكات ممكن نمىشود .
« تَجِدُوهُ عِنْدَ اللَّهِ »
: آن را نزد خدا مىيابيد كه خود آن بنا بر تجسّم اعمال ، يا حقيقت آن ، يا پاداش آن براى شما ذخيره شده است .
« إِنَّ اللَّهَ بِما تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ »
: كه محقّقا خدا به آنچه مىكنيد ، بيناست ، زيرا در واقع چيزى از او غايب نمىشود كه نزد او ذخيره نشود .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 111 ]
وَ قالُوا لَنْ يَدْخُلَ الْجَنَّةَ إِلاَّ مَنْ كانَ هُوداً أَوْ نَصارى تِلْكَ أَمانِيُّهُمْ قُلْ هاتُوا بُرْهانَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ ( 111 )
ترجمه :
( 2 / 111 )
و گفتند هرگز كسى به بهشت نرود مگر كسى كه يهودى يا نصرانى باشد ، اين آرزوهاى آنهاست . بگو برهان خود را بياوريد اگر راستگويانايد .