اين پذيرش غضب ، به خاطر آن بود كه بر آنچه خدا بر محمد نازل فرموده بود ، كافر شدند . و بر آن غضب ديگرى از جانب خدا اضافه شد ، چون به عيسى ( ع ) كافر شدهاند .
« عَلى غَضَبٍ »
: يا اينكه غضب اوّل مربوط به كفر بر حضرت محمد صلّى اللّه عليه و آله و غضب دوم مربوط به كفر بر فرمايشات حضرت موسى ( ع ) است كه نعت حضرت محمد صلّى اللّه عليه و آله را بيان نموده بود . يا مقصود اين است كه خود آنها بر آنچه كه بر محمد صلّى اللّه عليه و آله نازل كرد ، خشمگين شدند و اين بر خشم ديگر آنها اضافه شد از اينكه خداوند بر موسى در وصف محمد صلّى اللّه عليه و آله نازل كرد .
اين معنى بر حسب تنزيل و تصريح است . امّا بر حسب تأويل و كنايه ، مقصود اين است كه منافقان امت محمد صلّى اللّه عليه و آله پذيراى غضب ديگرى از جانب خدا يا خودشان شدند ، چون به محمّد صلّى اللّه عليه و آله و على ( ع ) كافر گشتند .
« وَ لِلْكافِرِينَ عَذابٌ مُهِينٌ »
: و براى كافران ، عذاب خوارى آورى مهيّاست .
علّت اينكه كافران را به صورت اسم ظاهر آورده است ، در حالى كه ضمير « هم » در اينجا مناسبتر بود ، اين است كه در موقع غضب ، طولانى كردن مطلب ، مطلوب است . و نيز براى اين است كه ناپسند بودن اعمال آنان را توصيف كند . در عين حال ، مشعر به علّت حكم در آخرت نيز هست . از اين رو ، اين عذاب از نوع ذلّتآور است ، نه عزّتآور ، و بر خلاف بلا و آزمايشهاى پيامبران است كه براى عزّت و مقام بخشيدن به آنان است . يا مقصود ، تأكيد عذاب و مبالغه در عذاب است .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 91 ]
وَ إِذا قِيلَ لَهُمْ آمِنُوا بِما أَنْزَلَ اللَّهُ قالُوا نُؤْمِنُ بِما أُنْزِلَ عَلَيْنا وَ يَكْفُرُونَ بِما وَراءَهُ وَ هُوَ الْحَقُّ مُصَدِّقاً لِما مَعَهُمْ قُلْ فَلِمَ تَقْتُلُونَ أَنْبِياءَ اللَّهِ مِنْ قَبْلُ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ ( 91 )