وجود آن حضرت مزيّن است كه خداوند عمر شريفش را طولانى گرداند « 1 » .
مولى حاج سلطان محمّد تأليفات بسيارى دارد كه بيشتر آنها در احكام و آداب شرع و اخلاق است كه با اصول عرفان مطابقت مىكند ؛ مانند : سعادتنامه ، مجمع السّعادة ، بيان السّعادة ، ولايتنامه ، بشارة المؤمنين ، تنبيه النائمين ، التوضيح و الايضاح .
دو تأليف از آنها كه بيان السعادة و ايضاح به عربى مىباشد و آثار ديگر به زبان فارسى است . وى غير از كتب نام برده ، تأليفات ديگرى هم دارد كه در منطق و نحو مىباشد ؛ مثل « تذهيب التهذيب » كه حاشيه و شرحى است بر تهذيب المنطق ، و حاشيههائى بر اسفار كه همهء آنها به عربى است . مهمترين تأليف آن جناب ، تفسير قرآن مجيد است كه « بيان السّعادة فى مقامات العبادة » نام دارد و آن از مهمترين تفسيرهايى است كه در قرن اخير نوشته شده است تا آنجا كه فقيه كامل مرحوم حاج آقا محسن مجتهد عراقى و حكيم جليل مرحوم مغفور آخوند ملّا محمّد كاشانى دربارهء آن گفتهاند :
« تفسير سلطان ، سلطان التّفاسير است » در اين تفسير نكات دقيق عرفانى و فلسفى و ادبى در بيان آيات ذكر
هامش
( 1 ) حضرت شيخ محمّد حسن صالح على شاه در تاريخ ششم مرداد 1345 هجرى شمسى مطابق با نهم ربيع الثّانى سال 1386 هجرى قمرى در زادگاهش بيدخت خرقه تهى كرد و دعوت حق را لبيك گفت و فرزند مقدسش حضرت حاج سلطان حسين تابنده نويسنده اين مقدّمه با لقب رضا على شاه بر مسند ارشاد نشست - آن جناب نيز در تاريخ هيجدهم شهريور ماه 1371 هجرى شمسى خرقه تهى كرد و عالم عرفان را با رحلت خود عزا دار ساخت و اكنون حضرت آقاى حاج على تابنده ( محبوبعلى شاه ) بموجب فرمانى كه پدر بزرگوارشان حضرت آقاى رضا على شاه قدس سرّه در حيات خود صادر فرموده بود بر مسند هدايت و ارشاد فقراى اين سلسله جلوس فرمودهاند .