جناب به فراق پدر مبتلا گشت و برادرش ملّا محمد على ، او را سرپرستى نمود . چون به سن 6 سالگى رسيد ؛ بنا به امر مادر و برادر آموزش قرآن مجيد و كتابهاى فارسى را آغاز كرد ؛ و در مدّت پنج ماه توانست در آموختن آنها توفيق حاصل كند . ولى به ادامهء تحصيل موفق نشد ، و بنا به امر برادرش به كارهاى دنيوى مشغول گشت تا 17 ساله شد ؛ دوباره به تحصيل علوم دينى متداول مشغول گرديد .
ابتدا در وطن خود به تحصيل علوم ادبى پرداخت ، سپس به مشهد مقدّس رضوى ( ع ) شتافت ؛ جهت تكميل علوم دينى به نجف اشرف و آنگاه جهت درك علوم عقلى و فلسفه به سبزوار رفته و از محضر حكيم عارف و زاهد متألّه ، حاج ملّا هادى سبزوارى بهرهمند شد . مدّتها بطور پيوسته و ناپيوسته در خدمت استاد به تحصيل پرداخت .
پس از آنكه در علوم ظاهرى كامل شد و در آن برترى و مهارت كامل پيدا كرد ؛ جذبهاى از جذبات حقّ بوسيلهء حاج ملّا هادى و راهنمائى او در وى پديد آمد و جهت يافتن مقصود خويش به اصفهان مسافرت نمود و خدمت عارف جليل محمّد كاظم سعادت على شاه ( تغمّده اللّه بغفرانه ) رسيد . و موفّق به گرفتن ذكر قلبى از آن جناب و دخول در طريقت نعمتاللّهى شد .
در بازگشت به گناباد بنا به امر مرشد در مورد اطاعت از فرمان مادرش ( كه او را به ازدواج ترغيب مىنمود ) با دختر حاج ملّا على بيدختى ازدواج كرد و بعد از مدّت كمى شوق تجديد ديدار شيخ را بر آن داشت كه بار ديگر به اصفهان مسافرت كند .
در سال 1284 از طرف سعادت على شاه به اجازهء ارشاد و تلقين ذكر قلبى و اوراد مأثوره مفتخر و در طريقت به لقب - سلطان على شاه - ملقّب گرديد .
بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى ) — صفحة 57
مساهمون: سلطان محمد گنابادى ( سلطان عليشاه )
ص٥٧