تفسير :
وَ الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِما أُنْزِلَ إِلَيْكَ
اگر حرف « با » ( در كلمهء بما ) سببيّه باشد ارادهء هر يك از معانى شرعى و لغوى از ايمان صحيح خواهد بود .
اگر « با » صله براى ايمان باشد ؛ معنى آن تصديق و اذعان است و منظور از آنچه كه به او نازل شده است يا مجموعهء آن چيزهائى است كه بر پيامبر ( ص ) فروفرستادهشده است ( اعمّ از قرآن و احكام ) يا اينكه مخصوص است به آنچه در قرآن ، از ولايت على ( ع ) آمده است ؛ يا منظور در خصوص حقيقت ولايت است كه به دل رسول خدا نازل شده است اينها همه در صورتى است كه « ما » موصوله يا موصوفه باشد .
اگر « ما » مصدرى باشد در اين صورت معنى ايمان ، ايمان به خود وحى و انزال كتاب است ؛ بدون اينكه مورد نزول متعلق نظر باشد .
«
وَ ما أُنْزِلَ مِنْ قَبْلِكَ
» ؛ يعنى ، آنچه پيش از تو از قبيل شريعتها و كتابها يا تصريح به ولايت اوصياء يا ولايتهاى نازله بر انبياء ، دربارهء علويّت على ( ع ) فرستاده شده است .
اين معنى در صورتى صحيح است كه «
ما أُنْزِلَ مِنْ قَبْلِكَ
» معطوف بر : «
بِما أُنْزِلَ إِلَيْكَ
» باشد .
اگر جمله حاليه و ما ، نافيه ، يا استفهاميّه باشد : در صورت اوّل معنى «
وَ ما أُنْزِلَ
» اين است : آنچه كه بر تو نازل شده است از قبيل شرايع و قرآن و ولايت قبل از تو نازل نشده است .
در صورت دوّم كه « ما » استفهاميّه باشد به معنى استفهام انكارى است ، يعنى : كدام چيز پيش از تو نازل شده است ؛ يعنى ، آنچه بر آنها نازل شده در مقابل آنچه كه بر تو نازل گرديده است ؛ بسيار ناچيز است .
«
وَ بِالْآخِرَةِ هُمْ يُوقِنُونَ
» : ايقان استوار و محكم و متقن شدن علم